तो... आणि ती (भाग ९)

 (भाग ८ वाचण्यासाठी )

उशाशी ठेवलेला मोबाईल जोरात केकाटू लागला तसा निर्वीने झोपेतच डोळे मिचकत अलार्म १५ मिनिटे पुढे ढकलून बंद केला आणि पुन्हा झोपेच्या अधीन जाईल त्यापूर्वीच पुन्हा त्यावर रिंग वाजू लागली. तिचे डोळे खाड्कन उघडले. एक क्षणही न दवडता तिने तो कॉल रिसिव्ह केला.

"हॅलो , अरे पोहोचलास पण ? फ्लाईट वेळेवर होती म्हणजे?"

"अगं हो. आणि फोन स्विच ऑन करताच पहिला कॉल मी तुलाच केला... "

पलिकडून आवाज आला आणि हृदयात एक वेगळीच हालचाल झाली ... जाणवले तिला. आज कितीतरी दिवसांनी त्याचा आवाज ऐकत होती ती. आणि महत्त्वाचे म्हणजे आता दोघांतले अंतर आता खूप कमी झाले होते... प्रादेशिक रूपाने आणि मनाने सुद्धा. ती क्षणभर हरवूनच गेली अशा विचारांत.

" अगं , मी एवढा फोन केला. बोल ना काहीतरी. अरे हो. झोप मोडली असेल ना तुझी? सहजच केला होता मी कॉल ... काल बोलून गेलो होतो ना म्हणून. पण झोप तू आता... "

"अरे सार्थक,थांब. झोप काय ? नाही.बरे झाले तू कॉल केलास. तू नाही केला असतास तर मीच करणार होते. मी रात्रीच अलार्म लावून ठेवला होता म्हणून जागेच होते रे. आता हे नको विचारू बरे कि एवढा अलार्म लावून का जागलीस ते ?"

तिच्या या बोलण्यावर त्या पलीकडून मोठे खळाळते हास्य त्या संवादात सामील झाले.

" खरं सांगू का ? मला तर आत्ताच येऊन तुला भेटावसं वाटतंय. हसतोस काय? खरंच."

" अगं हो. मला माहित आहे तू किती उतावीळ झाली आहेस मला भेटण्यासाठी ते. रविवारी भेटणारच आहोत ना आपण?"

" तेच तर. गुरुवार ... शुक्रवार... शनिवार आणि मग रविवार येणार ... तेव्हा आपण भेटणार. कित्ती दूर... मला ना तुला एक सरप्राईझ द्यायचे आहे. उद्या काय एवढा बिझी आहेस कोण जाणे. उद्या किंवा परवा नाही का जमणार?"

" अरे व्वा ! अगं पण आता खूप जण आलेत घरी भेटायला. त्यांच्यातून वेळ काढून भेटणे थोडे कठीणच. आणि जेट लेग असेल तो वेगळा. मला ना तुझ्यासोबत निवांत वेळ घालवायचा आहे...तो रविवारपूर्वी मिळणे अशक्यच दिसतंय. तुला काय वाटतं मला भेटायचं नाही का तुला. तुझ्यापेक्षा आम्हांलाच तुमच्या भेटीची जास्त ओढ लागलेली असते."

"काहीही.... बरे पण रविवार नक्की.किती वाजता आणि कुठे ते नंतर ठरवू."

" हो. मी पुन्हा फोन दुपारी करतो. आणि हो भेटायला येशील तेव्हा माझ्या आवडीचे बुंदीचे लाडू आणायला विसरू नकोस. चल आता पळतो... भेटू लवकरच."

निरोप घेऊन सार्थकने फोन ठेवला. निर्वीच्याही चेहऱ्यावर एक वेगळेच समाधान विराजमान झाले होते. इतक्यात वहिनीच्या उठण्याची चाहूल लागली तशी ती पट्कन चादर ओढून घेऊन पलंगावर आडवी झाली... झोपेचे नाटकच ते... उघड्या डोळ्यांनी स्वप्न पाहण्याची एक छान संधी आणि मूडसुद्धा.

पुढचे दोन दिवस कसे पटकन निघून गेले हे कळलेच नाही. ऑफिसच्या कामात तर निर्वीचें अजिबात लक्ष लागत नव्हते... घरीसुद्धा अगदी तसेच. इतर कोणाच्या जास्त लक्षात आले नाही... पण वहिनीच्या नजरेतून हे सुटलेदेखील नाही.वहिनीने एकदा विचारले सुद्धा होते. आता तिच्यापासून लपवणे शक्य नव्हते. त्यामुळे पुसटशी कल्पना तिने तिला दिली. याचे आणखी एक कारण म्हणजे तिची वहिनी फार उत्तम बुंदीचे लाडू बनवायची. तिने मस्का मारून शनिवारची दुपार वहिनीकडून लाडू शिकण्यासाठी राखून घेतली होती. सर्व मजेत सुरु होते. तो, ती आणि फोन हे समीकरण आता अधिकाधिक घट्ट होत होते. बऱ्याच गप्पा व्हायच्या दिवसभरात. सार्थक त्याच्या घरी सुरु असलेली मजामस्ती कथन करायचा आणि निर्वी मात्र अधिकाधिक त्याच्या गप्पांत स्वतःला हरवत राहायची.

शुक्रवारी संध्याकाळी पुन्हा मोबाईल वाजला. आणि पलीकडून अपेक्षित आवाज आला.

" हॅलो, अगं , शनिवारी सुट्टी असते ना तुला? मग शनिवारी भेटायचे का आपण ?"

"शनिवारी ? हो चालेल ना..."

"तुला काल सांगितले त्याच तलावाशेजारी भेटायचे का ?"

" हो. done."

असे म्हणत निर्वीने फोन खाली ठेवला. तिला खूप आनंद झाला होता. तिला आता फक्त एकाच गोष्टीची काळजी वाटत होती... ती म्हणजे लाडवांची. ते कसे करायचे आता. पण वहिनीने शुक्रवारी रात्रीच्या जागरणाला संमती देऊन तिची ती काळजीही दूर केली. निर्वीच्या आनंदाला आता सीमा उरली नव्हती. आणि या आनंदात ती हे सुद्धा सफशेल विसरून गेली होती कि तिने शनिवारी भेटण्याचा शब्द तिच्या दुबईच्या मित्राला म्हणजे निहालला दिला होता.आणि तो बिचारा उद्या तिला भेटण्याची किती उत्साहाने तयारी करत होता याची त्या प्रेमात जग विसरलेल्या वेडीला कल्पना देखील नव्हती.

वहिनी ऑफिसमधून आल्यानंतर जेवणं आटोपल्यावर ठरल्याप्रमाणे दोघी लाडवांची तयारी करू लागल्या. आई बाबांना तर कळेचना यांचे काय सुरु आहे ते. लाडू करता करता वहिनी तिला खोदून खोदून बरेच काही विचारण्याचा प्रयत्न करत होती आणि निर्वीनेही बऱ्यापैकी सार्थकबद्दल सांगितले.

" म्हणजे त्याला अजून माहित नाही तुही त्याच्यावर प्रेम करतेस ते ?"

"नाही ना वहिनी. तेच तर उद्या सांगणार आहे त्याला."

"अरे वाह ! म्हणजे उद्या प्रोपोज डे आहे तर तुमचा. छान छान... All the best. "

"थँक यू वहिनी. धक्काच बसेल काही सांगेन तेव्हा... तोही सुखद धक्का. त्यात तुमच्या लाडवांचा  सहभाग असेलच. मी त्याला आवर्जून सांगेन कि हे लाडू माझ्या वहिनीकडून शिकून आम्ही बनवले आहेत. त्याला खूप आवडतील."

वहिनी स्वप्नांच्या दुनियेत रंगलेल्या निर्वीकडे पाहत कौतुकाने हसत होती.आणि हसता हसता पुन्हा लाडू वळण्यात मग्न झाली. रात्री एक-दोन वाजेपर्यंत चालणारा हा कार्यक्रम शेवटी संपला आणि दोघीनी बिछान्यावर पाठ टेकली.

रात्री उशिरापर्यंत जागरण  तरी दोघीही सकाळी लवकर उठून तयार झाल्या...तिला ओढ लागली होती त्याला भेटण्याची आणि वहिनीला घरातल्या सर्वांसोबत तिच्या मामेभावाच्या साखरपुड्यासाठी जायचे होते.आईला मैत्रिणीसोबत आधीच ठरलेल्या प्लॅनचे कारण सांगून निर्वीने त्या साखरपुड्यातून सुट्टी घेतली होती. त्याचा फोन येऊन गेला आणि काही तासांत भेटायचे ठरले होते. त्यातले दोन तास स्वतःला तयार करण्यात कसे गेले कळले देखील नाही. एरव्ही ऑफिसला जाताना १५ मिनिटांत तयार होणाऱ्या तिला आज घालण्यासाठी एक चांगला ड्रेस शोधायलाच तासभर लागला... त्यानंतर हेअरस्टाईल , छोटा मोठा नावापुरता मेकअप हे सर्व करता करता बराच वेळ झाला. शेवटी जी नको होती ती धावपळ झालीच. पर्समध्ये पिवळेधम्म बुंदीच्या लाडवांनी भरलेला डबा घेतला ,एका हातात छत्री आणि दुसऱ्या हातात घेतलेल्या मोबाईलवर कॉल लावतच निर्वी घराबाहेर पडली. घरापासून रिक्षा , नंतर लोकल या तिच्या सर्व प्रवासात सार्थक  सोबत होताच फोनवर... 

"अगं , आता भेटणारच आहोत. तू उतरलीस का?"

" हो , आत्ताच पोहोचले. पाच मिनिटांत पोहोचते."

"ग्रेट ... मला आणखी १५ मिनिट दे . पोहोचतोच मी."

"ओके ."

" अगं ड्रायविंग करतोय. आता तरी फोन ठेव. भेटूच कि आता."

" हो हो ..."

होकार देत निर्वीने फोन कट केला आणि तसाच इतर काहीही न पाहता बागेतल्या कप्प्यात पुढे सरकवून ती तलावाच्या दिशेने झपाझप पावले टाकून चालू लागली.तिथेही पोहोचून बराच वेळ झाला... एक १० मिनिटांचा निवांत वेळ मिळाला ...आणि  तिला तिच्या स्वप्नातल्या दुनियेची पुन्हा एकदा सैर घडत गेली... उघड्या डोळ्यांनी ... मनातल्या मनातच. मध्येच व्हाट्सअँप वर आलेल्या मेसेजेसच्या मालिकेने तिचे ते स्वप्न क्षणासाठी भंगले.तिने फोन हाती घेतला आणि चांगलीच भानावर आली ती. तिला आठवली ती काही दिवसांपूर्वीची रात्र... तो वळिवाचा पाऊस... ती भेट अवचित घडलेली... आणि त्या भेटीत तिने दिलेल्या शब्दाची... खात्री दिली होती तिने निहालला आज भेटण्याची. 

"Oh My God ! मी पार विसरूनच गेले. आत्ता ...?"

निर्वीचे स्वगतच बोलणे सुरु होते. तिने मेसेजेस पाहिले,

" हॅल्लो... आज भेटायचे ना?"

" मी २-३ वाजेपर्यंत पोहोचतो ."

"आज खूप काही बोलायचे आहे तुमच्यासोबत. नक्की या .प्लीज ..."

"प्लीज रिप्लाय ..."

" मी कॉल केला ... का उचलत नाहीत ?"

" पण मला आज काही केल्या भेटायचे आहे तुम्हाला. "

" मी निघालो. मी त्याच चहाच्या टपरीशेजारी तुमची वाट पाहीन.नक्की या हां ." 

कॉल लिस्ट पहिली तर तब्बल १३ मिस्ड कॉल्स... मी बोलण्याच्या नादात इतके दुर्लक्ष केले... तिला तिच्यावरच विश्वास बसत नव्हता... निर्वीने ताबडतोब त्याला कॉल लावला. रिंग जात होती. पण तो कॉल घेतलाच गेला नाही. तिने पुन्हा फोन लावला. पुन्हा तेच... तिचे मिस्ड कॉल्स वर मिस्ड कॉल्स त्याच्या मोबाईलवर जमा होत गेले पण ती तरीही त्याच्याशी बोलण्यासाठी प्रयत्न करत होती. शेवटी कंटाळून मेसेज टाईप करू लागली आणि पुढच्याच क्षणी डोळ्यांसमोर अंधारी आली. डोळ्यांच्या पाकळ्यांवर एक उबदार स्पर्श झाला...पाकळ्या सहज मिटल्या गेल्या... तो ओळखीचा स्पर्श बरेच काही सांगून गेला...पण त्या स्पर्शाच्या स्पर्शाने तिच्या मोबाईलवरच्या स्क्रीनवरचा मेसेज मात्र कोराच राहिला. 

" सार्थक, मला माहित आहे कि तूच येणार आहेस म्हणून डोळ्यांवरचा हात काढू शकतोस ."

निर्वीने हसत हसतच उत्तर दिले. 

" अगं हो... ते माहीतच होते मला पण. फक्त एक मज्जा... कॉलेजमध्ये असताना आठवते का तू अशीच एकदा माझे डोळे मिटवून गेली होतीस.आणि तेव्हापासूनच तर तू या डोळ्यांत साठून राहिली आहेस... त्या आठवणी.. त्या गंमती... "

"हो का ? छान छान!"

असे म्हणत आपल्या दोन्ही हातांनी डोळ्यांवरचे हात दूर करत निर्वी  सार्थककडे वळली. तिचे बोलके डोळे आणि तिचा हसरा चेहरा तिच्या मनातला आनंद वर्णन करत होता. अशा तिला पाहता क्षणीच त्याने तिला एक हलकीशी मिठी मारली. तशी निर्वी गोंधळली. स्वतःला मागे सारत , सावरत ती म्हणाली ,

" अरे अरे ओ मिस्टर ...जरा जपून . ही अमेरिका नाही इंडिया आहे."

"अरे मग काय झाले...मैत्रीचे नाते तर अमेरिका असो वा इंडिया सेमच असते ना ?"

"हो पण... सोड जाऊ दे.मग काय सुरु आहे ? घरी सर्व पाहुणे गेले असतील ना आता ?"

"हो... आता फक्त ताई आहे ... तीसुद्धा जाईल उद्या तिच्या घरी."

अशा इकडच्या तिकडच्या गप्पा सुरु झाल्या... त्या ऐन रंगात आल्या असताना निर्वीचा फोन वाजला."

"सॉरी हां , ऑफिसमधून फोन आहे घ्यावा लागेल... "

असे म्हणत तिने उचललेला तो फोन जवळजवळ १० मिनिटांनी त्याच्या जागेवर शांत बसला.पण पुढे आईचा , वहिनीचा, एका जीवलग मैत्रिणीच्या मुलीचा असे एकूण ४ फोन आले त्यानंतर मात्र तो वैतागला आणि त्याने तो जबरदस्तीने सायलेंट मोडवर करून स्वतःच्या खिशात घालून घेतला. 

"अरे असे रे काय ?"

" मग काय ? मी एवढा दूरवरून ... अमेरिकेतून आलोय तुला भेटण्यासाठी आणि तू आहे कि मला बिलकुल भाव देत नाहीस.... "

" अरे बापरे ! हो रे खरंच की . खूप दुरून आलास भेटायला... रागावले वाटतं साहेब आता. पण आम्हाला माहित आहे हा राग घालवण्याचे औषध... "

सार्थकच्या खोट्या खोट्या रागावर हसतच तिने पर्समधून धम्म पिवळ्या लाडवांचा डबा उघडून त्याच्यासमोर धरला. आणि तो खोटा राग देखील कुठच्या कुठे पळून गेला. आणि मग त्या लाडवांचा स्तुतीपासून सुरु झालेला गप्पांचा प्रवास थेट वहिनीचे कौतुक ,घरांच्या खुशाली , अमेरिकेतील जीवन , तेथील मज्जा ,तिथे हरवलेल्या गोष्टी अशा अनेक स्थानकांना भेट देत थेट एका नाजूक विषयावर येऊन थांबला - तो...आणि ती. 

"मग ? आपल्याबद्दल विचार करतेस की नाहीस ?आहे ना अजून लक्षात ? "

यावर निर्वी काहीच बोलली नाही. नेहमीप्रमाणे विषय बदलण्याचा प्रयत्न केला.

"किती वाजले ? गप्पांमध्ये बराच वेळ कसा निघून गेला कळलेच नाही."

तिचे हे वाक्य ऐकले आणि त्याचा गेलेला राग पुन्हा त्याच्या बोलण्यात जाणवून गेला. 

"हो. तुला जायचे असेल ना? जा तू ? सॉरी... तुझा किमती वेळ वाया घालवला ना मी ?"

तिने येत असलेले हासू दाबले आणि पुढे म्हणाली ,

" अरे त्यासाठी नाही म्हणाले मी. इथे ना ५ वाजता बोटिंग सुरु होते. त्यासाठी विचारत होते मी."

ते ऐकताच सार्थकची कोमेजणारी कळी पुन्हा एकदा खुलली. 

"अच्छा... मग तसे नीट सांगायचे ना !उगाच अर्थाचा अनर्थ होऊ शकतो अशा बोलण्याने... बरं ते जाऊ दे ... आता ५ वाजले नाहीत पण फार वेळही नाही उरला. चल चल... लवकर जाऊया."

निर्वी काही न बोलता त्याच्याकडे पाहत नुसतीच हसली. ते चालत चालत तिकीट खिडकीपाशी पोहोचले. सार्थकने तिकिटे काढली. तो इतर माहिती जाणून घेण्यात बिझी होता ती मात्र मग्न होती एका खोल विचारात... आज मनातल्या भावनांची संपूर्ण ओंजळ त्याच्यासमोर रिती करण्याचे ठरवून आली होती ना ती... 

" चल.तिथे जाऊन बसुया आपण...ती लाल रंगाची बोट दिसते आहे ना ती आपल्यासाठी आहे ."

निर्वी कितीतरी वेळ त्याने बोटाने दर्शवलेल्या त्या लाल बोटीकडे पाहत राहिली...जी आज साक्ष होणार होते... एक सुखद आठवण ठरणार होती... त्या दोघांत जन्मलेल्या एका नात्याच्या भवितव्याची. 

इथे निर्वी उभी होती सार्थकसोबत, ज्याच्यासोबत ती आयुष्यातल्या एका सुंदर अशा प्रेमाच्या नात्याचे बंध बांधण्यास तयार होती आणि तिथे दूर निहाल  उभा होता तिच्याच घराशेजारच्या एका टपरीवर ... तिची वाट पाहत त्या भर उन्हात सुद्धा कितीतरी चहाचे कप आज रिकामे झाले होते. पण आज तोही आतुर झाला होता तिला त्याचे मन जाणवून देण्यासाठी... त्या मनात होत असलेली प्रत्येक हालचाल तिच्यापर्यंत पोहोचवण्यासाठी. आणि म्हणूनच तहान भूक विसरून तो गेले कितीतरी तास तिथे तिष्ठत उभा होता. तिच्या घरी मारलेली एक चक्कर देखील घराला लागलेले टाळे पाहून वाया गेली होती. जागा तीच पण आज त्याला ती खूप वेगळी वाटत होती. आजच्या उदास उन्हापेक्षा त्या दिवशीचा तो पाऊस त्याला बरा वाटत होता. पण तरी तो मनाने अजूनही उत्साही होता ... तिला भेटण्यासाठी.... तिला बघण्यासाठी... तिला सांगण्यासाठी. त्याच उत्साहात त्याने आणखी एका चहाची ऑर्डर दिली आणि पुन्हा त्या रस्त्याच्या वाटेकडे दूरवर नजर फेकत पाहत राहिला. 

आकाशात उन्हाची चादर अजूनही लख्ख चमकत होती. तिचे सोनेरी प्रतिबिंब तलावाच्या पाण्यावर अलवार तरंगत होते... जणू सुवर्णकणांचा सडा त्या निळ्याशार पाण्यावर कोणीतरी शिंपडला होता. किनाऱ्यावरची हिरवीगार झाडे देखील वाऱ्याच्या अभावाने स्तब्ध झाली होती. आकाशाकडे डोळे लावून होती तीही एका किमयेसाठी. या सर्व निसर्गासोबत तीही शांत होती. आणि तो शांत होता तिला पाहत. बराच वेळ झाला. त्यांची बोट मध्यभागी येऊन पोहोचली होती. अचानक हवेची नाजूक झुळूक तिला सुखद स्पर्श करून गेली. त्या स्पर्शाने निर्वी भानावर आली. त्याच्यावर तिची नजर गेली. तो तिलाच पाहत होता. ती म्हणाली,

"तुला आठवते , मी दुबईला असताना तुला काहीतरी महत्त्वाचे सांगणार होते मी ?"

हे ऐकून तो चपापला. सार्थकने अजिबात अपेक्षा केली नव्हती कि अशा वेळी ती असा विषय काढेल. तरी तो थोड्या नाराजगीने उत्तरला ,

" हो. तुला ती ट्रेनिंग मिळाली म्हणून खूप खुश होतीस तू. तुझ्या करिअर साठी ती खूप उत्तम संधी होती... असेच म्हणाली होतीस ना ?आठवते मला... हेच सांगायचे होते तुला."

"नाही ."

"काय ?"

"हो."

"अगं, काय सुरु आहे तुझं ? कधी नाही कधी हो ... नीट सांग. नाहीतर मी तर म्हणतो तो विषयच नको अशा वेळी. छान हवा वाहते आहे आसपास. पाण्यावरती बघ किती सुंदर तरंग निर्माण करत ही हवा भेटते आहे त्याला. आणि त्या सोनेरी किरणांनी त्या तरंगांत एक नवा खेळ मांडला आहे.तो पहा... इतके सुंदर.... रोमँटिक वातावरण मला तर एक सुंदर प्रेमकविता सुचते आहे या प्रसंगावर आणि तुझे मात्र हे नेहमीचेच... छे !"

सार्थक अक्षरशः वैतागून बोलत होता पण ती त्याकडेही दुर्लक्ष करून पुढे बोलतच राहिली. 

"त्या दिवशी विमानतळावर आपण वेगळे झालो. आणि त्यानंतर मी फार चलबिचल झाले होते. तुझ्या बोलण्याचा एक वेगळाच प्रभाव पडला होता माझ्यावर. पण मी पार गोंधळून गेले होते. तिथे एक नवीन मैत्री जन्माला आली. त्या मैत्रीतून संवाद वाढत गेला. त्या संवादांत आपल्या मैत्रीच्या नात्यात गुंतलेले एक दुसरे गूढ नाते मला जाणवत गेले.... आणि मग मीही त्याला आणखी शोधत गेले... अनुभवत गेले. आणि शेवटी ते गवसले. "

काही क्षणांपूर्वी निर्वीवर वैतागलेला सार्थक तिच्या या बोलण्याने स्तब्ध झाला. कारण ती असे काही बोलेल याचीही अपेक्षा त्याने कधी केली नव्हती. तिला काय बोलायचे आहे ते समजत असले तरी तो तिचं बोलण्यामध्ये अडथळा निर्माण करू इच्छित नव्हता. ती प्रथमच असे काही जे त्याला नेहमी ऐकावेसे वाटे असे बोलत होती. तिने पुढे येऊन त्याचा हात हातात घेतला. सार्थक त्या स्पर्शाने गहिवरून गेला. त्याने तिच्याकडे पाहिले आणि तिने त्याच्या डोळ्यांत. निर्वी पुढे बोलू लागली,

" आणि ते नाते आहे प्रेमाचे. खरे तर तेव्हाच सांगणार होते मी तुला. पण उगाच मनात शंका होती कि तुझ्या मनात आणखी कोणी असेल तर ... म्हणून ... "

"अगं वेडी आहेस का ? असा विचार तरी कशी करू शकतेस तू ? कितीदा तर मी बोललो आहे तुला... विश्वास नाही वाटते माझ्यावर." तो तिच्या हातावर विश्वासाचा हात ठेवून शाश्वती देण्याचा प्रयत्न करत होता.

" अरे , नाही. Actually चुकलेच माझे. पण आता नाही."

निर्वी आता त्याच्या जवळ सरकून त्याला बिलगून बसली. थोडे लाजत मान खाली घालूनच तिचे मिटलेले डोळे खूप काही सांगत होते. 

"अगं , बोल ना. मी गेल्या कित्येक वर्षांपासून उतावीळ झालो आहे हे ऐकण्यासाठी. आज आता अजून अंत पाहू नकोस."

ती खाल मानेनेच गालातच हसली. आणि एकदम मान वर करून त्याच्या डोळ्यांत पाहून मनातले सर्व सांगून गेली.

"सार्थक, अगदी मनापासून सांगते खूप खूप प्रेम करते तुझ्यावर. तू माझ्या जीवनात फक्त माझा म्हणून असावास असे मनापासून वाटते."

" आणि मला सुद्धा. I Love you too , Dear "

त्यानेही अगदी मनमोकळेपणाने त्याच्या प्रेमाची कबुली दिली. त्याला तर आता काय करूआणि काय नको असे झाले होते.त्याला आज आभाळ ठेंगणे वाटत होते. काहीच सुचेना. त्याच आनंदात सार्थकने निर्वीला जवळ घेत तिला घट्ट मिठी मारली. पण यावेळी ती मागे सरलीही नाही आणि तिने स्वतःला सावरले देखील नाही. एक वेगळ्याच गप्पांचा, नात्याचा प्रवास त्या प्रवाहामध्ये सुरु झाला होता. दोघेही अगदी आनंदाने न्हाऊन गेली होती. आनंद कमी म्हणूनच कि काय... आकाशातून येणारे जलमोतींचे थेंब त्या दोघांच्या मिलनावर मोती उधळू लागले. थरथरत्या अंगावरचे ते जलमोती टिपून घेण्यासाठी वारा धडपडत होता. त्या वाऱ्याच्या वेगाने मोत्यांच्या राशींचा एक नवा सोहळा मांडला. त्या सोहळ्यात तो आणि ती ही दोन्ही मने रंगून गेली होती. तो रंग होता प्रीतीचा ... विश्वासाचा ... आनंदाचा... हे सर्व रंग क्षणात उधळले गेले.... अगदी उंच... खोल आभाळात. आणि त्या रंगांचे अनोखे मिलन झाले... एक सप्तरंगांची कमान आभाळभर प्रकटली. 

" ए ते बघ , इंद्रधनुष्य . "

सार्थकने निर्वीला आकाशात उमटलेले इंद्रधनू दाखवले. तिच्या चेहऱ्यावर त्याहीपेक्षा सुंदर अशी खुशीची लकेर रेखाटली गेली. तो आकाशातले इंद्रधनू विसरला आणि त्या चेहऱ्यावरच्या आनंदाच्या प्रेमात नव्याने पडला.

इथे एक प्रेम जिंकले होते तर तिथे एक प्रेम हरले होते ज्याची त्याला अजून जाणीवही झालेली नव्हती. तो आपला अजूनही मग्न होता न पूर्ण होणारे एक स्वप्न पाहण्यात. उगाच एक वेडी आशा घेऊन निहाल तिथे अजूनही उभा होता... सूर्यकिरणांचा प्रखर खेळ अनुभवल्यानंतर सायंकाळी आकाशात उगवणाऱ्या एकेक तारकेला पाहत.... मनात जन्मलेल्या आशेची ज्योत अजूनही तेवत ठेवून तो तिच्या वाटेकडे डोळे लावून उभा होता...एका नव्या नात्याच्या ज्योतीला प्रकाशमान करण्यासाठी. 

- रुपाली ठोंबरे.

(भाग १० वाचण्यासाठी ) 

तो...आणि ती (भाग ८)

 ( भाग ७ वाचण्यासाठी ) 

" अगं गोदावरी, कोण आलं आहे गं ?"

हातातले वर्तमानपत्र पुन्हा व्यवस्थित टेबलावर ठेवून आणि डोळ्यांवरचा चष्मा डोक्यावर घेत तिच्या बाबांनी आतूनच आईला विचारले.

"अहो , एक तरुण मुलगा आला आहे. मी प्रथमच पाहते आहे याला. आपल्या निरूबद्दल विचारतो आहे..."

निर्वीच्या आईचे बोलणे पूर्ण होईपर्यंत तिचे बाबा तेथे येऊन पोहोचले होते. त्यांना पाहताच त्या तरुणाने नम्रतेने पुन्हा एकवार दोघांना नमस्कार केला. त्यांनी एकवार त्या तरुणाला नखशिखांत पाहिले. पण जराशीही ओळख पटली नाही तेव्हा त्यांनीच विचारले,

" कोण तुम्ही ? आधी कधी भेटल्याचे आठवणीत नाही माझ्यातरी. म्हणजे ओळखता का तुम्ही आमच्या ... ?"

" हो हो काका , मी दुबईहून आलो आहे. दोन महिन्यांपूर्वी निर्वीमॅडम आमच्याच हॉटेलमध्ये उतरल्या होत्या. मी त्या हॉटेलचाच मॅनेजर,निहाल देशमुख ..."

त्याने बाबा बोलत असताना मध्येच बोलायला सुरुवात केली तशीच त्यांनीदेखील त्याचे बोलणे मध्येच तोडत त्यालाच प्रतिप्रश्न केला.

"बरं मग ? आता इथे काय काम काढलेत ?"

हा अनपेक्षित प्रश्न कानांवर पडताच तो थोडा गोंधळलाच. पण तिच्या आईला काहीतरी आठवले आणि तिने एक गोड स्वागताचा सूर लावला.

"अय्या , खरेच की! अहो मॅनेजरसाहेब , खूप ऐकले हो तुमच्याबद्दल. तिथून आल्यापासून तिच्या ओठी कायम तुमचे नाव आणि तुमच्या गोष्टी....अहो , असे काय करता? हेच तर ते ज्यांनी आपल्या निरूला त्या परदेशात इतकी मदत केली. अगदी जेवणापासून काळजी घेतली ना तुम्ही... दुबई फिरवली ... "

"अगं हो हो. मग त्यांना घरात तरी घेशील का आता? सॉरी हां, मी नाही ओळखले तुम्हांला. या या आत या."

अशाप्रकारे बाबांनी सुद्धा त्याचे तिच्या घरात स्वागत केले आणि मॅनेजरसाहेबांचा गृहप्रवेश आज  झाला.

आई लगेच आत जाऊन थंड पाण्याने भरलेला ग्लास घेऊन आली.निहाल  चहूकडे पाहत काहीतरी शोधत असल्याचे लक्षात येताच ती पाहुण्यांना म्हणाली,

"अजून ऑफिसमधून यायची आहे. पण येईलच इतक्यात. तुम्ही बसा निवांत. मी चहा ठेवला आहे. तो घेऊनच जा आता आले आहात तर."

निहाल काही बोलला नाही यावर. त्याचे नेहमीचे स्मित तसेच चेहऱ्यावर नव्याने आणून त्याने मानेनेच होकार दिला. पाण्याचा घोट घोट घेत त्याची नजर त्या हॉलमधल्या प्रत्येक गोष्टीला न्याहाळत होती. कोपऱ्यातल्या फुलदाणीमधली निर्जीव फुले सुद्धा टवटवीत होऊन प्रसन्न मुद्रेने त्याच्याकडे पाहत होती. त्या चार भिंतीच्या आतील ते सारे जग तिथे निर्वीचे अस्तित्व प्रकट करत होते. तिने रेखाटलेली चित्रे त्याच्या मनाला विशेष स्पर्श करून गेली. तो मनातच स्वतःशी म्हणाला तिच्या चित्रांबद्दल आजवर केवळ ऐकले होते पण आज प्रत्यक्ष पाहिले आणि भारावून टाकले तिच्यात सामावलेल्या या सर्व कलागुणांच्या रंगानी... हे सर्व अप्रतिम आणि फार सुंदर आहे... अगदी तसेच जशी ती. इतक्यात नजर गेली ती कोपऱ्यात असलेल्या एका छोट्याश्या टेबलावरच्या फोटोफ्रेमवर. एक ७-८ वर्षांची चिमुरडी कोळीण त्याला खुणावत आहे ... हासत त्याचे गोड स्वागत होत आहे असा भास एकवेळ त्याला झाला आणि तो त्या फोटोकडे कुतूहलाने पाहतच राहिला.ते पाहून बाबा हसत काहीसे आठवून सांगू लागले ,

" ही आमची निरू... म्हणजे निर्वी. आता ओळखता येणारच नाही."

" हो ना. दुसरीला होती तेव्हा शाळेतल्या कार्यक्रमासाठी कोळीण झाली होती."

आई कपभर चहा आणि बशीभर चिवडा घेऊन बाहेर आल्या.त्या फोटोकडे पाहत त्यांनाही तिचे बालपण अगदी क्षणभरात आठवून गेले होते.

"अरे लाजू नकोस रे. घे , अधिक काही नाही.... फक्त लाडू आणि चिवडा आहे."

आई नाही नाही म्हणणाऱ्या त्याच्या हाताला न जुमानता त्याच्या हातांवर ती बशी ठेवून समोरच्या सोफ्यावर स्थानापन्न होत पुढे विचारते.

" मग तू दुबईलाच असतोस ? मी ऐकले तुझ्या सोबत तुझी आई पण असते ना ?मध्ये त्यांची तब्येत ठीक नव्हती असे ही म्हणाली होती.आता कशा आहेत त्या?"

 तो चमकलाच.तिने माझ्याबद्दल किती काही सांगितले आहे, किती काळजी करत असायची ती आणि मी होतो कि तिला एकवेळ फोनसुद्धा केला नाही मी आणि तिने केला तेव्हाही कधी धड बोललो नाही.तो त्याच्याच विचारांत हरवला पण त्या प्रेमळ वृद्ध जोडप्याच्या नव्या प्रश्नांनी पुन्हा त्याला वर्तमानात आणले होते.त्याने तर आपल्या स्वभावाने आणि बोलण्यातला गोडव्याने कधीच त्यांची मने जिंकली होती. खूप गप्पा झाल्या. इकडच्या तिकडच्या, परदेशातल्या आणि गावाकडच्याही...हो बोलता बोलता विषय निघाला आणि दोघांच्या गावाचा पत्ता एकच असल्याचे लक्षात आले...तसे त्या दोघांचे प्रेम, प्रश्न आणि गोष्टी आणखी उतू जाऊ लागल्या... शोधता शोधता तिच्या आईने त्याच्या आईसोबत असलेले स्वतःचे दूरचे नातेही अगदी अचूक हुडकून काढले. ते सापडले तसे तिच्या प्रश्नांना जणू नवी वाटच मिळाली पण तो मात्र इतक्या दूरच्या नात्यातल्या कोड्यांत अधिकाधिक गुरफटून गेला आणि शेवटी त्याची एक वेगळीच कोंडी झाली.

" मी आईला विचारून सांगतो तुम्हांला. नाहीतर मी तुम्हांला तिचाच नंबर देतो ना? म्हणजे काय आहे तुमचीही चांगली ओळख होऊन जाईल आणि बोलणेही होईल दोघींचेच."

असे म्हणत निहालने कसाबसा या प्रश्नउत्तरांच्या कार्यक्रमाला पूर्णविराम देण्याचा यशस्वी प्रयत्न केला.बराच वेळ असाच गेला पण तिचा काहीच पत्ता नव्हता त्यामुळे त्याची चुळबुळ सुरु झाली. ती बाबांच्या नजरेतून लपली नाही तेव्हा ते उठून दरवाजापर्यंत जाऊन हॉलमध्येच उगाच एक फेरी मारून त्याच्यापाशी येऊन उभे राहिले ,

" एव्हाना यायला हवी होती. पण आज कसा इतका उशीर होतो आहे काही कळत नाही. एखाद्या मीटिंगमध्ये किंवा ट्रॅफिकमध्ये अडकली असेल. पण तुम्ही बसा. ती येईलच इतक्यात."

हे ऐकून तो पुन्हा स्थिरावला.बाहेरून जाणवणारी चुळबूळ शांत झाली असली तरी मनात अजूनही एक खूप मोठा समुद्र उसळ्या मारत होता. पुन्हा बराच वेळ गेला आणि तो उठला. घड्याळाकडे नजर टाकून निहाल  दोघांना उद्देशून म्हणाला ,

" आता निघायला हवे मला. खूप उशीर झाला आहे.आई वाट पाहत असेल. मॅडमना सांगा मी येऊन गेलो ते. पण तुम्हांला भेटून आनंद झाला. "

तोच निरोप घेऊन घराबाहेर पडणारी पावले अचानक थबकली आणि तो लगेच माघारी वळला.

" हे पहा ना. ज्यासाठी आलो ती गोष्ट देणे राहूनच गेली. आईने पाठवले आहे हे निर्वीसाठी. आठवणीने जाऊन दे असे म्हणाली होती म्हणूनच आलो होतो. ही घ्या. आता तुम्हीच त्यांना द्या. आमची पुन्हा भेट होईल न होईल... "

असे म्हणत त्याने खांद्यावर घेतलेल्या बॅगमधून एक पिशवी बाहेर काढून तो ती तिच्या आईच्या हाती देऊ लागला.

" अहो , तुम्ही द्या की. त्या निमित्ताने तुमचे पाय पुन्हा या घराला लागतील. आणि आपलीही भेट होईल."

"अगदी बरोबर म्हणालीस तू, अनुराधा. हो हो... तुम्हीच द्या तिला. आणि पुन्हा या नक्की ... फक्त एकदा तिला फोन करा म्हणजे तिची भेट होईल ... नाहीतर पुन्हा आजसारखे व्हायचे."

तिच्या बाबांनी लगेच आईच्या शब्दांत शब्द मिळवून त्याला पुन्हा घरी येण्याचे आमंत्रण दिले. त्यालाही आग्रहात्सव मान्य करावेच लागले आणि त्याने ती भेटवस्तू पुन्हा तशीच बॅगेत घालून दोघांचा निरोप घेतला. जाताना कानांवर पडलेले तिच्या आईबाबांचे आपापसातील शब्द त्याला त्या कुटुंबासोबत जुळणारे एक नवे नाते निर्माण होत असल्याची चाहूल देऊन गेले.ते शब्द होते,

" अहो , किती छान मुलगा आहे ना? आपल्या निरूसाठी हा असा एखादा मुलगा चालून आला तर किती चांगले होईल ना?"

निर्वीची भेट चुकली याचे निहालला खूप वाईट वाटत होते पण त्या कुटुंबातल्या व्यक्तींच्या मनात जागा निर्माण झाल्याचा आनंद न जाणे का त्याला एक आगळेवेगळे समाधान देत होते. तो जुन्या नव्या विचारांत इतका गढून गेला होता कि अवचित आलेल्या पावसाच्या धारा त्याला चिंब करू लागल्या याचेही भान त्याला उरले नव्हते. आणि तसेही भान असूनही काही उपयोग नव्हता कारण या अचानक झेपावणाऱ्या वळिवाच्या पावसाची अजिबात आशा नव्हती. संबंध सभोवताल त्याच्याप्रमाणेच गोंधळून गेला होता. पण पाऊसच तो... अवकाळी आला तर भिजवणारच. याला इलाज नव्हता.आसपास सर्व लोक इकडेतिकडे धावत पळत आसरा शोधण्यात गुंतलेली असताना तो मात्र उभा राहून तो पाऊस पाहत होता....जणू सर्व पाऊस एका घोटात पिऊन घ्यावा अशा अविर्भावात. लगाम तोडून बेभान धावणाऱ्या घोड्यांप्रमाणे सैरावैरा धावणाऱ्या वाऱ्यासोबत तो मनातल्या तारा जोडू पाहत होता....एका लयीत , एका सूरात वाजणारे त्याच्या मनातल्या गाण्याचे स्वप्न उगाचच त्या पावसात कुठेतरी छेडले जात आहे असा भास त्याला होऊ लागला. ओठांवर नकळत एक स्मित रेखाटले जात होते.... क्षणाक्षणाला तो समाधानाचा आनंद दाट होत होता आणि चेहऱ्यावर त्याचे असंख्य तरंग उठून येत होते. मध्येच डोळ्यांसमोरच्या काळ्याकुट्ट मेघांनी भरून आलेल्या आभाळात विजेची एक लकेर लख्खकन चमकून गेली. त्यापाठोपाठ ढगांचा खूप मोठा गडगडाट कानांवरती घणाघाती घाव घालत आसमंती घुमला. आणि अगदी त्याच क्षणी खळ्ळकन असा आणखी एक मोठा आवाज मनातल्या गाभाऱ्यातुन आला... त्याच्या मनातल्या स्वप्नाच्या तुटण्याचा.चेहऱ्यावरचे आनंदाचे तरंग कुठल्या कुठे गायब झाले...काही क्षणांपूर्वी ओठांवर उमललेले स्मितदेखील आता क्षणात विरून गेले...त्या जागी त्या चेहऱ्यावर एक उदास सावली पसरली. तिला आठवता आठवता त्याला तिचा तो मित्र आठवून गेला होता... दूरदेशी कुठेतरी वसलेला... आणि तिच्याही मनात खोलवर ठसलेला. त्याच्या आठवणीने तुटलेले ते स्वप्न क्षणात डोळ्यांत अश्रू बनून उभे राहिले. पण कुणाला दिसेल ते ... आणि कुणाला जाणवेल... अशी आशाही करणे व्यर्थ !नाही हे शक्य नाही ... कधीच शक्य होणार नाही. मी असा कुणाच्या मध्ये येऊन एखाद्याच्या स्वप्नांना तडा जावा ... नाही नाही हे शक्य होणार नाही... कमीत कमी या जन्मात तरी. मला सावरायला हवे.तो स्वगतच बोलत राहिल. पुन्हा एक जोरदार वीज कडाडून ढगांचा गडगडाट झाला आणि तो भानावर आला... 

पूर्णपणे वर्तमानात होता तो आता . एकवार स्वतःवर नजर टाकली त्याने... तो ओलाचिंब झाला होता... आभाळात वर दुसरी नजर टाकली, अश्ववेगाने सरी त्याच्या दिशेने झेपावत होत्या... तीच नजर आसपास चौफेर भिरभिर फिरली... एक आडोसा सापडला आणि पुन्हा नखशिखान्त भिजलेल्या देहाला पावसापासून वाचवण्यासाठी तो वेगात धावला....गर्दी करून उभ्या असलेल्या लोकांमध्ये स्वतःसाठी जागा निर्माण करण्याचा त्याचा आटापिटा सुरु होता... खिशातून शुभ्र रुमाल बाहेर काढला... तोही त्या चिंब कपड्यांसोबत ओला झालेला होता...त्याची घडी मोडून , एक दोन झटके मारून भिजलेल्या डोक्यावरून , मानेवरून , हातांवरून फिरवला... हा सर्व आटापिटा उगाचच. मन आता एका दिशेने स्थिर झाले होते. मनोमन एक विचार स्पर्शून गेला सर्वांच्याच हिताचा. वाटले बरे झाले नाही भेटली ती ते. नाहीतर कधीतरी चुकून रेखाटले गेलेले स्वप्नचित्र नव्या क्षणांच्या रंगांनी आणखी रंगले असते...पण काय उपयोग ?... ते एक मृगजळच ना ... आज ना उद्या शेवटी विरून जाणारे. नकोच पुन्हा कधी तिला भेटायला... असे म्हणत त्याने खिशातला चिंब भिजलेला कागद चुरगळून खाली फेकून दिला.... त्यावरच्या तिच्या घराच्या पत्त्यामधली निळी अक्षरे आणि मोबाईलच्या नंबरचे निळे आकडे त्या अखंड कोसळणाऱ्या पाऊसधारांत विरघळून दूर गेले... शेवटी उरला तो पांढरा कागद... शाईच्या पुसट जुन्या व्रणांना अजूनही जोपासून असणारा... नंतर तोही हळूहळू तुकड्यातुकड्यामध्ये त्या धूसर शाईसोबतच वाहून गेला.... आणि त्यासोबत तिच्यापर्यंत पोहोचवणारा शेवटचा मार्गसुद्धा. 

कितीतरी वेळाने एक रिक्षा दुरून येताना दिसली आणि निहाल धावत तिच्या दिशेने झेपावला.त्याला आता  काळजी लागली होती. लवकरात लवकर घरी पोहोचावे हेच आता त्याच्यासमोर असलेले लक्ष्य होते.हा अचानक आलेला पाऊस एक वैताग वाटू लागला. पण त्याला न जुमानता भरून वाहणाऱ्या खाचखळग्यांतून वाट काढत तो धावला. पण म्हणतात ना नियतीच्या मनात नेहमी वेगळेच काहीतरी असते आणि अगदी तसेच झाले. तो तेथपर्यंत पोहोचला खरा पण तिथे पोहोचेपर्यंत त्या रिक्षापाशी अनेकांची गर्दी जमली होती.सगळ्यांनाच कुठेतरी जाण्याची प्रचंड घाई. पण तरी त्या चढाओढीत त्याने बाजी मारलीच कारण त्याने सांगितलेला पत्ता कदाचित त्या रिक्षावाल्याला आवडला असावा. तसे इतर सर्व आशावादी दूर झाले. रिक्षावाल्याचा होकार मिळताच तो घाईघाईत आत शिरू लागला ,

" अहो दादा , काय करता ? जरा हळू ... उतरतेच आहे ना मी."

असा आतून आवाज आला आणि निहाल क्षणभर स्तब्ध झाला. हा आवाज मी ओळखतो का असा प्रश्न त्याने स्वतःच स्वतःला मनातल्या मनात विचारला आणि मनातून उत्तर आले -' हो '. तो एकाएकी शांतच झाला. त्यानंतर गुलबट केशरी छत्री आकाशाच्या दिशेने उघडली गेली. तिला घेऊन एक मुलगी बाहेर आली. त्याने तिचा चेहरा पाहिला आणि तो पाहतच राहिला तिच्याकडे. तीच होती ती... निर्वी. तिच्या सहवासातले ते दोन महिने एखाद्या चित्रपटाप्रमाणे त्याच्या दृष्टिपटलावर झर्र्कन येऊन गेले.

" भाईसाब , आईये. आपको स्टेशन जाना हैं ना ?"

तो रिक्षावाला त्याला हाक मारत होता. पण हा मात्र एका वेगळ्याच दुनियेत.पैसे दिल्यानंतर तिथून निघणाऱ्या तिलादेखील काहीसे विचित्र वाटले त्यामुळे कोण हा नमुना हे पाहण्यासाठी तिने आपली छत्री वर करून एकवार त्याच्यावर नजर टाकली. आणि जणू तिचे शब्दच क्षणभर गोठले.परंतू तो गोठलेला क्षण जाताच प्रश्नांची एक दीर्घ मालिका तिच्या ओठांतुन बाहेर पडली. 

"निहाल, तुम्ही ? आणि इथे ?असे अचानक भेटाल वाटले नव्हते. इथे काय करत आहात ? आई कशी आहे आता ?आणि काय हो , आमचा फोन उचलण्याची किंवा आम्हाला फोन करण्याची एकदाही तसदी घेतली नाही. हो ना ? विचारू शकते का असे केले ते ?जाताना एकदा भेटले सुद्धा नाहीत. आता हॉटेलमधून गेले आणि आमच्याशी बोलायचीही नाही अशी प्रतिज्ञा घेतली आहे का?... "

"अरे अरे हो हो... सॉरी. अगदी कान पकडून सॉरी. "

तिच्या प्रश्नांमागून प्रश्नांच्या होणाऱ्या या पावसापासून बचावण्यासाठी ही सॉरीची छत्री त्यावेळी त्याला योग्य वाटली आणि अनावधानाने त्याचे कान त्याच्याच दोन्ही हातांनी पकडले गेले. हे सर्व तो रिक्षावाला पाहत आहे असे जाणवले आणि त्याने आपले हात खाली घेतले. त्याला उद्देशून तो म्हणाला ,

" माफ करना. मुझे अब नही जाना हैं । आप जाईये ।"

तो असे बोलला आणि त्यानंतर तो रिक्षावाला पुढे जाऊन थांबला आणि पुन्हा एकदा ती रिक्षा अनेक लोकांच्या गर्दीमध्ये लुप्त झाली.

"बघा , आम्ही तर तुमच्यासाठी इतक्या मेहनतीने मिळालेली सवारीही सोडली. आणि तुम्ही म्हणत आहात कि आम्हांला तुमच्याशी बोलायचे नाही. मला वाटले कि या मॅडम काय आता... हॉटेल सोडले आणि विसरून गेल्या. आता कुठे आमच्यासारखी गरीब माणसे आठवणार ?"

निहालने अशी चेष्ठा केली आणि निर्वी पुन्हा बरसली,

" अरे वाह रे ! हे बरे आहे की हो तुमचे. म्हणजे 'उलटा चोर कोतवाल को डांटे' यातली गत झाली. हो मी विसरले ना म्हणूनच इथे आल्यानंतरही दिवसातून एकदा दुबईचा फोन फिरवायचे मी. मी कित्ती निरोप सोडले होते आमिराकडे तुमच्यासाठी. पण... अशी नाही हो विसरू शकणार मी तुम्हाला. "

निर्वीच्या आवाजात आता आर्तता होती. असेच आणखी काही क्षण गेले तर या पावसात एक नवा आसवांचा पाऊस सुरु होईल हे त्याला जाणवले.तो मोत्यांचा पाऊस झेलण्याची क्षमता त्याच्यात नव्हती त्यामुळे त्याला रोखण्यासाठी तो लगेच हसत म्हणाला,

" अहो मॅडम , काय तुम्ही? चेष्टा केली मी. तुम्हांला तर माहित आहे ना मी कसा आहे ते. मग ? नाहीतर आम्हाला वाटेल तुम्ही खरेच आम्हाला विसरलात."

निहाल असे बोलतो आणि पुन्हा जोरजोरात हसू लागतो. त्यापाठोपाठ तिच्याही हास्याचे कारंजे त्या पावसात थयथय नाचू लागते. तो , ती आणि पाऊस असा तो त्रिवेणी संगम... झाला होता भर रस्त्यात आणि भर पावसात. गप्पा रंगू लागल्या. भिजलेला तो कधीच तिच्या छत्रीत एकवटलेला होता. दोघांच्या डोक्यावर एकच छत आणि त्याखाली रंगला होता मैत्रीचा मेळ. त्याच्या मनात वसलेली प्रीती आता पुन्हा एकदा नव्याने त्याच्याही नकळत त्या नव्या पाऊसधारांत पल्लवित होत होती.समोरच्या पाण्याच्या डबक्यातून भर्र्कन गेलेल्या एका कारमुळे तिच्या दिशेने पाण्याचे कितीतरी तुषार एकाच वेळी झेपावले जे त्या पावसातही तिला जाणवले. पावसाचा वेग आता पूर्वीपेक्षाही अधिक वाढला होता. मैत्रीच्या रंगात हरवलेली निर्वी आता भानावर आली.

"अरे ,किती वेडे ना आपण दोघेही. आपण कधीपासून इथे भर पावसात रस्त्यावरच उभे आहोत. चला तिथे आडोश्याला उभे राहून गरमागरम चहा घेऊ.काय म्हणता चालेल ना? "

 " हो हो. नक्की.तसा माझा चहा घरी झालाच आहे एकदा.पण तरी पुन्हा एकदा तुमच्यासोबत घेऊ.पावसात कितीही चहा घेतला तरी तो हवाहवासाच वाटतो,नाही का ? चला तिथे त्या टपरीपाशी जाऊ. मघाशी बराच वेळ पावसामुळे मी तिथेच उभा होतो. "

" हो का? मग इतके कसे भिजलात ?...  "

निर्वी गालातल्या गालात हसून निहालकडे पाहत पुढे म्हणाली,

"... असे वाटते आहे कि आत्ता एखाद्या धबधब्यावर अंघोळ करून थेट इथे येत आहात. "

त्यावर तोही जरा हसला आणि क्षणाचाही विलंब न लावता निहाल उद्गारला ,

" तुमच्यामुळे "

"काय ? आमच्यामुळे ? म्हणजे हा आरोपही आमच्यावरच लावला तुम्ही. बरे , याचे काय स्पष्टीकरण आहे बरे ?"

" मग काय तर ? तुमच्यासाठीच तर आलो होतो इथे ."

निर्वीच्या चेहऱ्यावरच्या प्रश्नचिन्हाचे उत्तर देण्यासाठी त्याने बॅगेतून ती पिशवी बाहेर काढून तिच्या हाती दिली.

" हे काय आहे ?"

"पहा उघडून. आईने दिले आहे. तुमच्यासाठी.तेच देण्यासाठी इथवर आलो आणि अडकून भिजलो ... तुमच्यामुळे "

निर्वी खूप आनंदी झाली.तिने त्याच्या शेवटच्या वाक्याकडे दुर्लक्ष केले आणि लगेच ती पिशवी उघडण्यास सुरुवात केली. त्याने शेजारच्या टपरीवर दोन चहांची ऑर्डर दिली आणि कौतुकाने पुढे कितीतरी वेळ तिला पाहत राहिला.त्याचे मन पुन्हा तिच्यामध्ये एकाएकी गुंफले जात होते.... नेहमीप्रमाणे तिच्या नकळतच घडत होते ते सर्व. आठवणींच्या रुपेरी चमकणाऱ्या तारांनी त्याच्या मनातली प्रीतीची वेणी प्रत्येक क्षणाला अधिक फुलत होती. ती मात्र या सर्वापासून अलिप्त... त्या क्षणाला मग्न होती हातातली प्रेमाने मिळालेली भेटवस्तू उलगडण्यात.

" व्वा ! कित्ती छान ! काकूंनी हे स्वतः विणले ? आणि तेही इतक्या आजारी असताना ?"

"हो ना. मी म्हटलेही होते आईला की कशाला बनवतेस? तिला कुठे आठवणीत राहू आपण ? मॅडम इथून गेल्या की त्या सर्व काही विसरून जातील...आणि बघा विसरलात ना आम्हांला ? "

"हो हो . तुमची पुन्हा चेष्टा सुरु झाली म्हणजे पुन्हा. काय मिळतं हो असा त्रास देऊन? खरं सांगा मी विसरले का ? असेच वाटते का तुम्हाला ?"

निहाल पुन्हा खळखळून हसला आणि नंतर गंभीर झाला,

" नाही. अजिबात नाही. I am Sorry ...अगदी मनापासून म्हणतोय मी. मला तुमचे सर्व निरोप मिळत होते...पण मीच बोलणे टाळायचो. खरेतर त्या दोन महिन्यांत तुमची खूप सवय होऊन गेली होती. आणि त्यानंतर तुमचे असे जाणे का कुणास ठाऊक खूप त्रासदायक वाटले. आणि तेव्हाच आईची तब्येत बिघडली. मग तिच्या आजारपणात सर्वच खूप विचित्र होऊन गेले . आणि मग मीच ठरवले होते कि ही सवय आणखी वाढवण्यात अर्थ नाही. पण तरी चुकलेच माझे.एकदा तरी  बोलायला हवे होते. आणि मला खरेच वाटले होते कि मॅडम तिथे गेल्यावर विसरून जातील सर्व... म्हणून मग.... सॉरी... ".

"आणि काय हो... कधीपासून ऐकते आहे ... काय मॅडम मॅडम सुरु आहे ? आता आपण हॉटेलमध्ये नाहीत. मी तुमची कस्टमर पण नाही पण तरी आपल्यात हे 'मॅडम' असे संबोधन अजूनही  राहणार का ?"

निर्वीने त्याच्या बाकी सर्व स्पष्टीकरणाला सोडून त्यांच्यातल्या नात्यातल्या संबोधनाविषयीचा प्रश्न किती सहज विचारला.

" नाही. पण आपल्यातला एकमेकांविषयीचा आदर मात्र नेहमी राहणार. अजूनही तुम्हाला 'तू' असे संबोधता येणार नाही मला....तसे नाते नाही बांधले गेले अजून."

" म्हणजे ?... मला समजले नाही."

तोंडातल्या तोंडात पुटपुटणाऱ्या त्याचे काही शब्द तिच्या मनात प्रश्न निर्माण करत होते जे त्याला या क्षणी नको होते. निहालने विषयच बदलून टाकला.

"चहा छान आहे ना एकदम ?"

"हो अगदी फक्कड "- निर्वी उत्तरली.

" पण तुमच्या आईच्या हातच्या चहाची चव मात्र न्यारीच... अजूनही ती चव माझ्या जिव्हेवर रेंगाळते आहे."

"काय ? तुम्ही माझ्या आईला भेटलात ? कधी ?कुठे ?"- ती चकित झाली होती.

"हा काय आजच. आत्ता तुमच्या घरूनच येतोय ना. म्हणून तर मघाशी म्हणालो कि भिजलो ते तुमच्यामुळे.तुमचे आई आणि बाबा होते घरी. दोघांनाही भेटलो. खूप चांगली माणसे वाटली. छान. आईने दिलेले तुमचे गिफ्ट द्यायचे होते ना तुम्हाला, त्यामुळे अगदी आठवणीने आलो होतो."

"दुबईवरून?... फक्त यासाठी ?"

खरेतर निर्वीच्या या प्रश्नाला काही अर्थच नव्हता तरी तिने तो जसा मनात आला तसा विचारून टाकला. आणि दोघांच्यात पुन्हा एकदा हास्याचे कारंजे निर्माण झाले. त्याला आवर घालत तो पुढे बोलू लागला,

"आईने हे फार पूर्वी बनवून ठेवले होते. मध्ये तब्येतीमुळे अपूर्ण राहिले आणि तुम्हाला तिथे असताना द्यायचे राहून गेले. नाहीतर तेव्हाच दिले असते. मध्ये आईला थोडे बरे वाटत होते तेव्हा तिने पुन्हा करायला घेतले आणि ते पूर्णपणे तयार होते. पण तुम्हाला कसे द्यायचे हा प्रश्न होताच. मध्ये ठरवले होते कि कुरिअर करू. पण मग आईचे आजारपण पुन्हा नव्याने समोर आले. वास्तविक पाहता दुबईमध्ये सर्व इलाज खूप खर्चिक वाटत होता. तेव्हा माझ्या मावशीने आम्हांला आईला इथे आणण्याची कल्पना दिली. त्यांचे ओळखीचे खूप चांगले डॉक्टर आहेत शिवाय बरेच नात्यातले लोक आहेत. तिथे एकटे राहण्यापेक्षा तिलाही इथे चांगले वाटेल असे मलासुद्धा वाटलं. म्हणून आम्ही इथे आलो. तेव्हा आईच म्हणाली कि आता अनायासे इथे आलोच आहोत तर भेटून ये त्यांना आणि हेही देऊन ये. आणि मी आज आलो. मी पुढे मध्ये दुबईला जाईल, तिथली काही कामे उरकावुन पुन्हा येईल इथे कायमचाच. मग पुन्हा नवीन नोकरी शोधावी लागेल. हम्म्म... असो. बघू पुढे काय होतंय ते. तुम्ही सांगा तुमचे काय सुरु आहे. "

" माझ्याकडे तर एक मस्त गुड न्यूज आहे... "

" तो मिस्टर कॅलिफोर्निया येणार आहे का ?"

" अरेच्चा! अगदी अचूक आणि लगेच ओळखले तुम्ही तर...छान ."

"त्यात काय छान ? बऱ्यापैकी ओळखतो आम्ही तुम्हाला. तुमच्या आयुष्यात त्या एका व्यक्तीशिवाय सध्या काही नवीन गुड न्यूज असू शकेल का? म्हणून अंदाज लावला आणि तो बरोबर निघाला... मग बाईसाहेब एकदम खुशीत आहेत तर. पण कधी येतोय तो ?"- निहाल.

" पुढच्या बुधवारी रात्री येईल तो ...मग आम्ही रविवारी भेटायचे ठरवले आहे."- निर्वी.

" हम्म्म... यु एस वरून येतोय ना... मग जेट लॅग असेल ना...मग मला शनिवारी भेटाल का? म्हणजे जमत असेल तर ... मला बोलायचे आहे तुमच्याशी... खूप काही . "- निहाल.

"अरे वाह! छानच ! भेटूया की.पण कुठे ?"- निर्वी. 

" ते तुम्हीच ठरवा... मला फक्त किती वाजता आणि कुठे यायचे आहे ते कळवा. मी तिथे त्या वेळेत हजर राहीन हा माझा शब्द.  नाहीतर त्या दिवशी मी हा इथेच येईन.तसाही हा चहा आवडला आपल्याला ." - निहाल.  

निर्वी हसून होकारार्थी मानेनेच हा प्रस्ताव मान्य करते.शेजारचा दुकानदार आपले दुकान बंद करण्याचा खटाटोप करत असतो. तेव्हा दोघांनाही घड्याळातल्या पुढे सरकत जाणाऱ्या वेळेची जाणीव झाली आणि दोघे एकमेकांचा निरोप घेतात.तो निघता निघता भिजलेल्या खिशातून भिजलेल्या अवस्थेतला फोन काढतो. मघाशी आईला उशीर होणार असल्याच्या मेसेजला आलेला आईचा रिप्लाय पाहून त्याला हायसे वाटते. तो खिशात ठेवणार इतक्यात त्याला काही आठवते आणि तो पुन्हा तिथेच थांबतो. निघण्याची तयारी करत असलेल्या तिला मागे वळून हाक मारतो,

"अरे हो एक विसरलोच की. तुमचा मोबाईल नंबर द्या ना प्लीज."

" अरेच्चा ! तुम्हाला माझा नंबर मिळाला नव्हता ? थांबा हां , देते मी." - ती. 

" नाही. होता माझ्याकडे पण तो वाहून गेला."

निहाल पूर्वीच्या ओहोळाकडे पाहत पुटपुटला. पण तिला ते उमजले नाही... ती व्यस्त होती आपली छत्री सांभाळत पर्समध्ये कुठल्याशा गूढ कप्प्यात ठेवलेल्या प्लॅस्टिकच्या छोट्या पिशवीतून आपला फोन शोधण्यात.ते करता करता तिने तिचा दहा अंकी नंबर त्याला सांगितला जो त्याने अचूक टाईप करून घेतला होता. 

"बापरे ! १७ मिस्ड कॉल्स? घरूनच आले आहेत सगळे.मला निघायला हवे आता. आपण भेटू नक्की. मी फोन करते नंतर... " 

असे म्हणत निर्वीने तिच्या घराच्या दिशेला झपाझप पाय टाकण्यास सुरुवात केली.  
 
एव्हाना पावसाचा जोर कमी झालेला होता. त्याला स्टेशनला घेऊन जाण्यासाठी उभ्या रिक्षांची तर आता रांग लागलेली होती. दोघांनीही आपापल्या दिशा निवडलेल्या असतात आणि त्या दिशेला मार्गस्थ झाले होते पण तरी दोघांचीही नजर कितीतरी वेळा आपल्या मित्राच्या पाठमोऱ्या आकृतीला भिडून जाते....अगदी त्यांच्या सावल्याही अदृश्य होईपर्यंत. 

- रुपाली ठोंबरे .

(भाग ९ वाचण्यासाठी)

तो आणि ... ती (भाग ७)

 (भाग ६ वाचण्यासाठी )

(टिंग$$$ टॉंग$$$$) 
दारावरची बेल जोरात दणाणली आणि पुढच्याच क्षणी दरवाजा उघडला गेला.

" काय गं , आज बराच उशीर झाला ऑफिसमधून यायला. "

"हो ना . हा मुंबईचा ट्रॅफिक म्हणजे अक्षरशः  नकोसा करतो.आधी ऑफिसपासून स्टेशनपर्यंत रिक्षा मिळणे महाकठीण आणि त्यानंतर लोकलचा प्रवास म्हणजे नुसती गर्दी.आणि त्यानंतर आपले घर सुद्धा स्टेशनपासून अगदी दुसऱ्या टोकाला म्हणजे पुन्हा रिक्षा किंवा बसचा प्रवास. वैताग येतो गं! कधी कधी असे वाटते कि या दगदगीच्या प्रवासापासून सुटका मिळाली कि किती बरे होईल."

निर्वी आपला तक्रारीचा पाढा म्हणतच घरात शिरली. कपाटाच्या वरच्या कप्प्यात पर्स आणि अगदी खालच्या कप्प्यात चपला सरकवून तिची बडबड सुरु होती.

" अगं ,  नवीन का हे तुझ्यासाठी ? गेली ४ वर्षे हाच प्रवास नाही का तुझा?  दुबईवरून आल्यापासून तुला हे सर्व जास्तच वैतागवाणे झाले आहे. दोन महिन्यांचा आराम मिळालाच होता असे समजायचे आणि खुश व्हायचे. बरे , ते सोड .आता हातपाय धुवून घे आणि पोहे तयार करून  ठेवले आहेत किचनच्या ओट्यावर. ते तुम्ही दोघी खाऊन घ्या. "

असे म्हणत आई सोफ्यावर आवराआवर करू लागली.

" आई , आली वहिनी ?आज बरीच लवकर आली."

बाथरूममधूनच तिची  प्रश्नउत्तरे सुरु होती.आई होकार देऊन दुसऱ्या खोलीत निघून गेली.

आता १० दिवस उलटून गेले होते तिला दुबईवरून परत येऊन. ऑफिसचे कामसुद्धा पूर्वीसारखे सुरळीत सुरु झाले होते आणि त्यासोबत हा पावणेदोन तासांचा कंटाळवाणा प्रवाससुद्धा. त्यामुळे घरी आल्या आल्या पार थकून जायची ती. वहिनी बँकेत कामाला होती त्यामुळे महिनाअखेरचा संपूर्ण आठवडा तिच्यासोबतच घरच्यांनाही चांगलाच जाणवायचा. ती आली कि रात्रीच्या जेवणाची तयारी आणि त्यानंतर थकलेला जीव बिछान्यावर विसावण्यासाठी आतुरलेला असायचा. पण तरीसुद्धा ती मात्र दोन दिवसातून १५ मिनिटे का होईना पण सार्थकशी सवयीचा संवाद अगदी नियमित साधायची. दुबईच्या हॉटेलमध्ये तिचे बरेच फोन गेले होते पण प्रत्येक वेळी निहाल सोडून इतर कोणीतरी तो घ्यायचा आणि हीचा मात्र भ्रमनिरास होऊन जायचा. त्याने म्हणे काही दिवसांची सुट्टी टाकली होती आणि नंतरही त्याचे हॉटेलमध्ये येणे फार कमी झाले होते.आला तरी तो कामात व्यस्त असायचा. त्यामुळे तिचे त्याच्यासाठीचे सर्व निरोप आमिराकडे तसेच साठून असतील किंवा त्याला आता या दूरदेशीच्या मैत्रिणीचा विसर पडला असेल असा भ्रम तिला होऊ लागला आणि त्याच्या आठवणी काहीश्या धूसर होऊ लागल्या होत्या. दहा दिवसांत ती आता सर्व गोष्टींत रमून गेली होती.

 निर्वी किचनमध्ये आली. तिथल्या गरमागरम पोह्यांच्या दोन्ही प्लेट्स घेऊन ती वहिनीच्या रूमकडे वळली. वहिनीच्या रूम मधून बाहेर येणारी आई तिची चाहूल लागताच क्षणभर थबकली. एक नजर आपल्या मुलीवर टाकली... एक नजर मागे वळून पाहिले आणि पुढच्याच क्षणाला 'चल , जेवणाची तयारी करते मी. खूप कामे पडलीत किचनमध्ये' म्हणत किचनच्या दिशेने निघून गेली. आईचे वागणे तिला विचित्र वाटले पण तिने त्याकडे दुर्लक्ष केले आणि पटकन आत शिरली. तर वहिनीच्या दचकण्याच्या आवाजाने घाबरलीच. तिची वहिनी तिला अचानक आलेली पाहून भयंकर दचकली होती. तिच्या हातात काहीतरी होते. ते तिने पटकन मागे घेतले. जणू ती काहीतरी लपवत होती तिच्यापासून.

"काय गं वहिनी, असं दचकायला काय झालं ? मी घाबरलेच की ! आणि पाठीमागे काय लपवते आहेस?"

असे म्हणत निर्वी घाईघाईने आत शिरली. दोन्ही प्लेट्स बेडवर तशाच ठेवून ती वहिनीच्या दिशेने धावत गेली. तिच्या चपळाईपुढे ती भोळी वहिनी हरणारच होती. तिने आपली हार पत्करून हात पुढे केला.

" हे घे. बघ .काही नाही जास्त. फक्त फोटो आहे."

"फोटो ?.... ओओह अरे वाह ! दादाचाच फोटो असेल मग तर हा . बापरे! आमची वहिनी कित्ती मिस्स करतेय दादाला. अगं , अजून तर आठवडा  झालाय त्याला जाऊन. आज सांगायलाच पाहिजे त्याचा फोन येईल तेव्हा."

असे म्हणत वहिनीकडे पाहून निर्वी हसतहसतच त्यातले फोटो बाहेर काढते. आणि फोटो पाहताच चकित होते ती.थोडी गोंधळून जाते. तिला प्रश्न पडलेला असतो आणि तसा तो विचारतेही...

" हा तर दादा नाही. कोण आहे हा ?"

" तेच तर सांगत होते पण तू ऐकून घेशील तर ना ... ? घाई नुसती."

म्हणत वहिनी तो फोटो हातात घेऊन निर्वीकडे हसत पाहून म्हणते,

" हा पंकज... पुण्यालाच असतो.... इंजिनीअर आहे .... "

" हो. ते सर्व ठीक. पण त्याचे काय ? त्याचा फोटो तुझ्याकडे काय करतो आहे. वहिनी खरे खरे सांग हां नक्की काय सुरु आहे तुझे ?"

निर्वीच्या बोलण्यात राग , भीती , संशय या साऱ्या भावना एकवटलेल्या होत्या.

" अगं काही काय. हा फोटो तर आत्ता आईंनी दिला मला.  तुझ्यासाठी त्याचे स्थळ आले आहे."

" का$$$य ???? काहीपण. असे कसे होऊ शकते ?"

" कसे म्हणजे ? आता २५ वर्षांची झाली आहेस तू . तुझ्या लग्नाचे पाहायला नको. ते सर्व या रविवारी संध्याकाळी घरी येतील. तेव्हा आणखी काही प्लॅन करू नकोस त्या दिवशी .घरीच राहा. "

आई जणू आता हुकूम देत होती आणि हे मात्र तिला अजिबात पटले नाही.

" आई , असे नाही करू शकत तुम्ही. मी लग्न करणार पण माझ्या पसंतीच्या मुलाशीच."

" अगं मग त्यासाठीच तर ते येतील ना घरी. एकमेकांना बघितल्याशिवाय का कोणी पसंत-नापसंत ठरवता येते? आणि लगेच थोडी लग्न करायचे आहे.  मग आपल्याला ते स्थळ पसंत पडायला हवे आणि त्या लोकांनाही सर्व आवडले तर पुढे बोलणी सुरु होतील. मग भेटीगाठी होतीलच की."

वहिनी निर्वीला समजावत होती. पण निर्वीला ते पटत नव्हतेच मुळी. आईचा पारा अशा कारणाने वाढावा असे तिला वाटत नव्हते आणि आता या विषयावर जास्त बोलण्यावर अर्थसुद्धा नव्हता हे तिला पक्के ठेवून होते त्यामुळे तिने बाबा येईपर्यंत शांतच राहण्याचे ठरवले. आईला आणि तिच्या सुनेला मात्र आपली मुलगी तयार झाली आहे असेच वाटले. दोघीनी एकमेकींकडे समाधानाने पण काहीश्या चिंतेने पाहिले आणि त्या आपापल्या कामामध्ये गुंतून गेल्या.ती अतिशय आतुरतेने आज बाबांची वाट पाहत राहिली. ते येईपर्यंतचे दोन तास तिला खूप अवघड गेले. प्रत्येक क्षण युगासारखा जात होता आणि त्या प्रत्येक युगात तिचे कितीतरी प्रश्न सारखे डोकावून जात होते. 'दादा आणि बाबांचाही असाच विचार असेल ? ... त्या योगिताचे लग्न ठरल्यापासून आईला हे माझ्या लग्नाचे वेध लागले आहेत... पण मी तयार नाही अजून हे कसे कळत तिला. कमीतकमी तो सोडून इतर कुणाशी लग्न करण्याचे तर स्वप्नात देखील कधी माझ्या मनात  येणार नाही. तो पुढच्या आठवड्यात येईल तेव्हा वेळ दवडण्यात अर्थ नाही. सार्थक  अजूनही माझ्यावर प्रेम करत असेल ना ?...  मी खूप वेळ घालवला का ?आता आणखी वेळ नको घालवायला. आजच चॅट वर सांगू? पण किती बोरींग. असे कुठे कोणी प्रेम व्यक्त करते का ? किंवा बाबांना सांगून पाहू ? पण ते समजून घेतील ? ते भडकले तर ? तेव्हा दादाने विषय काढला होता तेव्हाच प्रयत्न करायला हवे होते. त्याला या सर्वाची कल्पना असेल.त्याने त्याच्या पद्धतीने सांभाळून घेतले असते. पण आता काय करू? मनात खूप मोठे वादळ घोंघावत आहे. कुठे बोलू ? सांगू कोणाला ?कसे शांत करू ?'

दारावरची बेल वाजली आणि निर्वी भानावर आली. धावत जाऊन तिने दार उघडले. बाबा दारात होते. तिचे तिलाही कळले नाही का ते आणि तिने त्यांना एकदम मिठी मारली. अचानक झालेल्या अशा भावनिक हल्ल्याने तेही क्षणभर गोंधळलेच.

" अगं हो हो . मला आत तरी येऊ दे चिऊ. आज एकदमच छान मूड आहे कि काही मागणी पूर्ण  घ्यायची आहे . कारण हे असे प्रेम उतू  तर समजायचे कि नक्कीच काहीतरी हवंय ... ". 

बाबा हसत हसत आत आले. थोडे  फ्रेश झाले . जेवणे सुद्धा शांततेने आटोपली. आणि मग ठरल्याप्रमाणे आईनेच विषय काढला बाबांसमोर. वहिनी आणि ती किचनमधले  आवरण्यात व्यस्त असल्या तरी त्यांचे कान आईंच्या बोलण्याकडे टवकारलेले होते. खासकरून निर्वीचे... ती शांतपणे आई आणि बाबांचे बोलणे ऐकत होती.

"अहो , आज चौधरी काकू आल्या होत्या घरी. (बाबा नाव आठवल्यासारखे करत होते पण ओळख पटत नव्हती . अहो , असे काय करताय . ती सुहासची आई जो आता ६ महिन्यांपूर्वी लंडनला गेला ना.... "

"हा हा आठवलं ... बरं मग त्यांचं काय ? "

म्हणत बाबांनी टीव्हीचा रिमोट हाती घेतला आणि चॅनेल्स शोधू लागले. तशी आई जवळ गेली आणि पुढची खबर सांगू लागली. ती बोलतच होती आणि बाबा ते ऐकता ऐकता व्यस्त होते आवडीचे काही तरी शोधण्यात,

"अहो , त्यांनी किनई आपल्या चिऊसाठी एक स्थळ सुचवले आहे.... "

बाबांसाठी हा आश्चर्याचा धक्काच होता आणि तसे ते लगेच रिऍक्ट देखील झाले.

"काय$$$...?"

" हो . मुलगा इंजिनिअर आहे. पुण्याला असतो. घरचं सर्व छान आहे.... त्या म्हणत होत्या कि आत्ताच गेल्या वर्षी नवीन फ्लॅटपण बुक  केला आहे त्याने ... "

असे म्हणत आईने लगेच कपाटातून तो फोटो काढून त्यांच्या हातावर ठेवला.बाबांनी टीव्ही त्या क्षणी  करून रिमोट  ठेवून दिला आणि तो आणलेला फोटो पाहता पाहताच आईला म्हणाले ,

" ते सर्व ठीक... पण आपल्या लेकीचा होकार आहे काय  ते आधी पाहायला हवे , नाही का ?तिचे काय मत आहे ?"

त्यांनी निर्वीला हाक मारली. आईचा चेहरा मात्र नकळत नाराजीच्या रूपात गेला.इथे किचनमध्ये दोघीही याच संधीची वाट पाहत असल्याने त्या अगदी पुढच्याच क्षणी समोर उभ्या राहिल्या. तिच्यासमोर फोटो धरून बाबा तिला विचारू लागले. 

" हा मुलगा पाहिलास का तू ?तुला काय वाटते आहे ? जाऊया पुढे ?"

"बाबा , खरे सांगायचे तर मला वाटते कि आईने खूप घाई केली. आणि असा एक फोटो बघून मी काय सांगू शकेल... ?"

निर्वीचे हे असे बोलणे ऐकून आई लगेच मध्येच बोलली ,

" अहो मी नाही हां . त्या चौधरी काकू स्वतःच आल्या होत्या हे घेऊन तर त्यांना काय लगेच तोंडावर नाही सांगायचे ? ऐकून तर घ्यावे लागेलच ना ?"

" हो पण त्यांच्यासमोर तूच कधीतरी विषय काढला असेल ना .त्याशिवाय का कोणी असे लगेच... "

निर्वीचे शब्द पूर्ण होण्याच्या आतच वहिनीने आईच्या विरोधात बॉम्ब टाकला.

" हो हो. गेल्या महिन्यात आईच म्हणाल्या होत्या काकूंना कि या वर्षी निरूच्या लग्नाचे पाहू आणि एखादे चांगले स्थळ सुचवा असेल तर. आई, आठवते ना तुम्हांला आपण बाजारातच भेटलो होतो त्यादिवशी त्यांना."

आपल्या सुनेच्या अशा वागण्यामुळे तिची सासू पुरती खजील झाली होती. तिच्या दिशेने रागाचा एक तीक्ष्ण कटाक्ष टाकण्यापलीकडे त्या काही करू शकल्या नाहीत.आपल्या सुनेच्या अशा कुठेही काहीही एकदम बोलून जाण्याच्या स्वभावामुळे गोदावरीबाईंची अशी अनेकदा फजिती झाली होती. तिला कितीही रागावले तरी तिची हि सवय काही केल्या सुटायची नाही. स्वभावच तो... तो कसा बदलणार? पण तिच्या मुलीने मात्र हाच धागा अचूक धरला .

" बाबा बघा. मी म्हणाले होते ना ? आईनेच हा गोंधळ सुरु केला असेल."

" तू पण ना गोदावरी, असल्या नाजूक गोष्टी एकदा विचारून मग  करत जा. बरं , पण आता पुढे काय ? तू त्यांना काय सांगितलेस ?

" मी काय सांगणार ? काकूच स्वतःहून म्हणाल्या कि त्यांनी मुलीचा फोटो पहिला आहे आणि त्यांना आता तिला प्रत्यक्ष भेटायचे आहे एकदा. ते रविवारी येतील पाहायला घरी.आणि मी ही म्हटले आहे त्यांना. "

" आई , तू माझा फोटो दिलास त्यांना ? का ?"

"अगं...मी काही दिले नाही.पण त्यांनी म्हणे फेसबुकवर पाहिला. "

" बरं , पण आता ते येतील म्हटल्यावर आता त्यांना नाही म्हणणे योग्य नाही."

"पण बाबा.... "

" अगं ऐक. आपण काही लगेच दुसऱ्याच दिवशी लग्न करून देणार नाहीत. हा फक्त बघण्याचा कार्यक्रम असेल. तुला नाही पसंत पडले स्थळ तर कोणीही तुला जबरदस्ती करणार नाही. पण आता ते येत आहेत तर एक वेळ भेटून घेऊ. इतकेच."

बाबांचे बोलणेही बरोबर होते. पण एकात जीव गुंतलेला असताना असे दुसऱ्या कुणाची अशी चेष्टा करणे तिला मात्र पटत नव्हते.मनात आले यांना सर्व सांगावे का पण दुसऱ्याच क्षणी तिच्या मनाने तिला सावध केले आणि ती थांबून गेली. आणि नाईलाजाने होकारार्थी मान हलवून ती झर्रकन आत निघून गेली. पण आईने मात्र ' मुलगी लाजली बघा ' म्हणत हसत अगदी त्या क्षणापासून पाहुण्यांच्या तयारीला सुरुवात केली. सरितावहिनीला जाणवत होते कि कुठेतरी नक्कीच काहीतरी चुकतंय पण काय ते मात्र उमगत नव्हते.तिला सारखे वाटत होते कि आपली नणंद कुणाच्या तरी प्रेमात आहे पण कोणाच्या हा प्रश्न मात्र ती अद्याप सोडवू शकली नव्हती. वहिनीने तसे एकदा तिला विचारूनसुद्धा पाहिले होते पण ठरल्याप्रमाणे उडवाउडवीची उत्तरे तिच्या दिशेने आली. म्हणून मग ती देखील आपलाच अंदाज चुकतोय असे समजून उत्साही होऊन तिच्या सासूबाईंच्या सांगण्यानुसार रविवारच्या तयारीत व्यस्त झाली.

त्या आठवड्याभरात जशी घरोघरी महिन्याभरापूर्वी दिवाळीची तयारी सुरु असते अगदीतशी सुरुवात झाली होती. काही प्रमाणात साफसफाई , हॉलमधल्या वस्तूंची आवराआवर अशी कित्येक कामे सासू सुना अगदी आनंदाने करत होत्या.काचेच्या नक्षीदार फुलदाण्यांना आज कित्येक महिन्यांनंतर खऱ्या फुलांचा सहवास लाभला होता.त्या फुलांच्या सुगंधाने संपूर्ण घर दरवळले होते. ती मात्र या सर्वापासून चार हात दूरच होती. कोणीतरी अनोळखी लोक घरी येतील आणि त्यांच्या तयारीसाठी सुरु असलेली ही तयारी पाहून तिला त्यांचे हसूही यायचे आणि रागसुद्धा येत होता.सर्वच तिच्या दृष्टीने जरा विचित्र होते पण ती काही बोलली नाही. ती तिच्याच एका वेगळ्या कल्पनेच्या विश्वात होती.

रविवार उजाडला. सर्व आज लवकर उठून तयारीला लागले होते. नवे पडदे , नवीन टेबल क्लोथ , दाराला मागच्या दिवाळीला आणलेले मोत्यामोत्यांचे नवीन तोरण , दारासमोर वहिनीने जमेल तशी रेखाटलेली फुलाफुलांची नाजूक रांगोळी... संपूर्ण घर कसे नवे नवे भासत होते... फक्त बाहेर वर आकाशकंदील आणि दारापाशी पणत्यांची कमी होती... नाहीतर त्यांच्या घरी आज जणू दिवाळीच होती. तिचे मात्र याकडे अजिबात लक्ष नव्हते. काल त्याच्यासोबत झालेल्या चॅटनंतर तिच्या चेहऱ्यावरचे सारे रंग बदलले होते. त्याचे भारतात येणे आणखी काही दिवसांसाठी लांबण्याची शक्यता त्याने वर्तवली होती. अगदीच नक्की नव्हते पण तरी एक वेगळीच हुरहूर लागली होती जीवाला. तो खात्री करून सकाळी तिला सांगणार होता त्यामुळे ती लॅपटॉपला चिटकून बसली होती. दर १० मिनिटांनी ती तपासून खात्री करून घ्यायची. आईच्या लक्षात आले होते पण तरी तिने बराच वेळ दुर्लक्ष केले पण मग मात्र तिला राहवले नाही.

"अगं , सकाळपासून पाहतेय . काय सोनं त्या लॅपटॉपला लागलं आहे गं ? सारखी त्याकडे तुझी धाव. आता ते जरा बाजूला ठेव आणि तुझ्या वहिनीकडे जाऊन तुला आवडेल ती चांगली साडी बघ एखादी ... संध्याकाळी नेसण्यासाठी."

आईचे हे शब्द कानांवर पडण्याचा अवकाश आणि वहिनी लगेच बाहेर आली.

" हो हो . देते ना. मी किनई आता गेल्या महिन्यातच तुझ्या दादाकडून एक साडी घेतली होती ... अजून घडी पण मोडली नाही तिची... तू ना तीच घाल."

" अजिबात नाही हां. आता हे साडी वैगरेचं नाटक नकोय प्लीज. नाहीतर सांगून ठेवते , मी आताच लाइब्ररीत निघून जाईन."

हा गोंधळ ऐकून बाबा बाहेर आले.

" अगं गोदावरी , आता काय झाले? ती नाही म्हणते आहे तर कशाला उगाच? एक तर हे सर्व नको त्या वेळेला मांडण्याचा घाट तूच घातलास आणि तीच खरी चूक झाली आहे आपली. आज हे कसेबसे निस्तरू दे ."

म्हणत ते आत गेले आणि आई शांतच झाली. तीही आत निघून गेली. जाताजाता फक्त इतकंच बोलली,

"कर तुला काय करायचं ते. मी आता काही बोलणार नाही."

खरेतर आईवर बाबा असे रागावले म्हणून तिला वाईटसुद्धा वाटत होते पण नाईलाज होता. ती तशीच उठली. आतल्या कपाटातून नवीनच वाटणारा मोरपिशी पंजाबी ड्रेस बाहेर काढून ती त्याला इस्त्री करू लागली.

ती इस्त्री करण्यात, बाबा पुस्तकाने नीट रचून ठेवण्यात , आई किचनमध्ये आणि वहिनी घराच्या सजावटीमध्ये अगदी मग्न झाले असतानाच अचानकच टेबलावरचा फोन दणाणला. सर्वप्रथम आईनेच येऊन तो उचलला. फोन घेतला .थोडेफार संभाषण सुद्धा झाले. आणि ते संभाषण संपता संपता तिच्या चेहऱ्यावरचा रंग पार बदलला. चौधरीकाकुंचा फोन होता.काही कारणामुळे मुलाला अचानकच एका प्रोजेक्टच्या निमित्ताने परदेशी जावे लागणार असल्याने पाहुणे पुढचा १ महिना तरी येऊ शकणार नाहीत. पण तो परत आला कि नक्की येऊअसे त्या सांगत होत्या. 

"अरे याला काय अर्थ आहे ? परदेशी जाणार आहे १ महिन्यासाठी तर आत्ता येऊन गेले असते ना ? मला अजिबात पटले नाही त्यांचे हे असले वागणे."

म्हणून बाबा तावातावाने हॉलमध्येच येरझाऱ्या मारू लागले.ते आपला आलेला राग आवरण्याचा प्रयत्न करत होते आई विचारांच्या तंद्रीत  हरवलेली होती. वहिनी थोडीशी चिंतेत आणि काय होतंय हे न उमगत असल्याचा आव आणत दारापाशी उभी राहून सर्वाना न्याहाळत होती .... आणि निर्वीच्या मात्र मनातून आनंदाच्या उकळ्या फुटत होत्या. 'बरे झाले , आता या नमुन्याचा विषय आपोआप १ महिन्यावर ढकलला गेला' असा विचार ती मनोमन खूप खुश झालेली होती.मध्येच आईला काही आठवल्यासारखे ती बोलून गेली ,

"अहो , पण यावरून एक गोष्ट कळली कि मुलगा परदेशाच्या वाऱ्या करतो. खूपच छान.म्हणजे बक्कळ खोऱ्याने पैसा कमावत असला पाहिजे "

आईचे हे बोल ऐकून तिची कळी खुलली. 'अरे वाह ! आईला परदेशातल्या मुलाविषयी भारी आकर्षण आहे तर. मग तर नक्कीच माझी निवड आईला आवडेल ' असा विचार करत ती गालातल्या गालात हसत राहिली.लॅपटॉप घेऊन पुन्हा तपासले आणि ते हसू वाढतच गेले.कारण आता  तिच्या आनंदाला पारावर उरला नव्हता. तो येणार होता अगदी ठरल्या वेळी म्हणजे अवघ्या आठवडाभरात तो इथे भारतात तिच्या समोर असणार होता.

पुढचे काही दिवस असेच गेले. सर्व आपापल्या कामांत व्यस्त झाले होते. लग्नाचा विषय तर जणू गायबच झाला होता. 

अशाच एका संध्याकाळी दारावरची बेल वाजली. घरात तिचे आई आणि बाबा हे दोघेच होते. आईने लगबगीने दरवाजा उघडला आणि पहाते तर काय एक चांगला उंचपुरा , गोरा नसला तरी दिसायला देखणा , उमदा तरुण दारासमोर उभा होता. त्याच्या चेहऱ्यावर असलेले लोभस स्मितहास्य हे त्या व्यक्तिमत्त्वाचे विशेष आकर्षण. हास्याची अदलाबदल झाली आणि पुढच्याच क्षणी त्याने प्रश्न विचारला तो त्यांच्या निर्वीबद्दल. 

- रुपाली ठोंबरे. 

 (भाग ८ वाचण्यासाठी ) 

तो आणि ... ती (भाग ६)

 (भाग ५ वाचण्यासाठी )

" मग उद्या किती वाजताची फ्लाईट आहे "निहालने विचारले. 

" दुपारी १.३० ची. म्हणजे इथून १०-११ पर्यंत निघावे लागेल, हो ना? निर्वी प्रश्नार्थक उत्तरली.

" हो. ती सर्व व्यवस्था झाली आहे. रेहमान १०.३० वाजता पोहोचेल इथे. "

इतके संभाषण झाले आणि एक स्तब्ध शांतता पसरली त्या दोघांच्यात.दोघेही त्यांच्या त्याच नेहमीच्या जागेवर बसले होते त्या संथ झालेल्या पाण्याकडे पाहत. एक हवेची गार झुळूक त्याला स्पर्शून गेली तसा निहाल विचारांच्या दुनियेतून माघारी वर्तमानात आला.

" मग उद्या तुम्ही जाणार तर. हे दृश्य, ही जागा मिस करेल मग तुम्हाला. 

" फक्त ही जागाच मिस करणार ? तुम्हाला आमची आठवण येणार नाही का ?"

" अरे, असे का बोलता. अर्थात. तुम्हाला कसा विसरेन मी. पण हे दोन महिने कसे गेलेत समजलेच नाहीत ना ?"

" हो ना. ते मात्र खरंच. मी तर आले तेव्हा फार घाबरले होते. कसे घालवणार इतके दिवस एकटी मी या जागेवर, असे वाटले होते. माझा पहिला दिवस आठवतो? रडले होते मी अक्षरशः (तिला  स्वतःचेच हसू येते ) पण इथून जाताना तुमची इतकी सुंदर मैत्री मी सोबत घेऊन जाईल असे स्वप्नातही वाटले नव्हते कधी. You know you are a precious gift in my life.... "

निर्वी बोलतच होती पण मध्येच निहालला काही आठवले आणि त्याने तिथेच  तिला थांबवले.

" अरे गिफ्टवरुन आठवले. मी हे तुमच्यासाठी त्यादिवशी घेतले होते पण नंतर देणे जमलेच नाही. आज आठवणीने घेऊन आलो."

असे म्हणत निहालने एक बॉक्स तिच्यासमोर धरला.

" अरे वाह ! गिफ्ट ? माझ्यासाठी ? काय आहे ? उघडून पाहते मी."

आणि निर्वीने पटापट त्यावरचे सुशोभित कागद अलग केले.

"Wowwww  ! हे अत्तर तर मला त्यादिवशी फार आवडले होते पण .... काय हो ? हे खूप महाग आहे ना ?इतके महागडे गिफ्ट कशाला घेतले माझ्यासाठी ?"

" अहो मॅडम , घ्या हो . त्यादिवशी मी एकदोनदा पाहिले कि तुम्ही सारख्या या अत्तराभोवती घुटमळत होतात. खूप आवडले होते ना तुम्हांला हे. आणि मलाही तुम्हाला काहीतरी द्यायचे होतेच. पण काय द्यायचे , तुम्हाला काय आवडेल हा पेच होता.. उलट तुम्ही सर्व सोपं करून दिलं. आणि मी generally कोण्या मुलीला गिफ्ट देत नाही , बरे का . तुम्हाला मिळते आहे तर आनंदाने स्वीकार करा की... म्हणजे आम्हांलाही आम्ही दिलेले काही तुम्हाला आवडले याचा आनंद होईल. "

निहालच्या भावना फार प्रामाणिक होत्या. निर्वी मनातल्या मनात खूप आनंदी होती. तिने त्या अत्तराचे दोन थेंब स्वतःच्या मनगटावर शिंपले आणि एका श्वासात तो सुगंध मन भरून स्वतःमध्ये सामावून घेऊ लागली. त्या अत्तराची मोहिनी तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होती . ते पाहून त्यालाही समाधान वाटले.

" थँक यू. खरंच, खूप काही केलं हो तुम्ही माझ्यासाठी. गिफ्ट तर फार पूर्वीच दिले होते तुम्ही. तुमच्यामुळेच मला माझ्या मनातले प्रेम व्यक्त करण्याची हिम्मत आली आहे. "

" हो ना . पण ते प्रेम अजून प्रत्यक्षरित्या व्यक्त कुठे झालंय अजून?"

" होईल हो . इतकी काळजी करू नका. तो पुढच्या महिन्यात येणार आहे मुंबईत. तेव्हा त्याच्या समोर सर्व मन रिते करेन मी. तो येणारा क्षण कितीदा माझ्या स्वप्नात येतो आणि त्याच्या प्रत्यक्ष अनुभूतीसाठी मीही कितीतरी आतुर आहे आता . "

" हो पण. अशा गोष्टींमध्ये अधिक वेळ घालवू नये असे माझे मत आहे. पण असो , तुम्ही जो निर्णय घेतला असेल तो योग्यच असेल."

" आणि आता तुम्ही पण मनावर घ्या आणि एखादा निर्णय घेऊन टाका" निर्वी पटकन बोलून गेली तसा निहाल चरकला. 

" मी ? मी कसला निर्णय घ्यायचा आता? माझे कुठे मध्येच आता ?"

" तसे नाही हो. तुमच्या आई खूप प्रेम करतात तुमच्यावर. खूप काळजी आहे तुमची. आता किती दिवस पूर्वीच्या गोष्टींमध्ये जळत राहणार ना ? नव्याने आयुष्य सुरु करा. स्वच्छ मनाने आसपास बघा एकदा , तुम्हाला हवी तशी अजूनही या जगात मिळू शकेल.तिला शोधायला हवे."

" अच्छा . असं म्हणताय. पाहिलं आसपास. तुम्ही दिसल्या मला. काय करू ?करू का प्रपोज ? हो म्हणाल ?

निहाल अगदी सहज म्हणाला आणि निर्वी मात्र स्तब्ध झाली. शब्दांची वाटच थांबली जणू. तिचा चेहरा पाहण्यालायक झाला होता आणि तो गंभीर चेहरा पाहून तो पोट धरून जोरजोरात हसू लागला.

" अहो मॅडम , काय तुम्ही? अजून ओळखलं नाही म्हणजे आम्हांला.चेहरा पहा तुमचा कसा झालाय ते. अहो ,गंमत केली मी. आणि मला काय तुमची कहाणी माहित नाही ?आधीच त्या मिस्टर कॅलिफोर्नियामुळे तुमच्या मनाची नाव सतत विचारांच्या वादळात हेलकावे खात असते त्यात मी कुठे आणखी मोठा सुनामीचा झटका देऊ तुम्हाला. "

तो नियंत्रणाबाहेर हसतच होता. ती मात्र तरीही शांतच.मध्येच तिला ते हासू कृत्रिम वाटत होते. मग आपलेच हसू आवरत तो अचानक गंभीर झाला ... एक भला मोठा विराम आला संभाषणात. आणि मग निहाल सांगू लागला ,

" हे पहा मॅडम , आपण एकदाच जगतो... या जगात मरतोही एकदाच ... आणि प्रेमसुद्धा फक्त एकदाच होते..."

" अरे वाह ,  कुछ कुछ होता हैं ! .... हे तर शाहरुख म्हणतो ना असे... ?"

" हो मग ? आम्ही नाही बोलू शकत ? माझेही तेच मत आहे... आता प्रेम एकदाच झाले होते ... ते पुन्हा होणे शक्य नाही... सॉरी , पण विषय संपला."

तो किती ठाम होता त्याच्या मतावर, त्याच्या निर्णयावर. निर्वी त्याच्याकडे पाहतच राहिली. तो खूप अस्वस्थ झाला होता. मग तिनेही माघार घेतली.शांतच झाली ती. काय बोलावे ते सुचेचना. त्याने तिच्याकडे एकवार पाहिले. तिच्यावर काही क्षणांपूर्वी आवाज चढवला होता आणि ते तिला फारसे आवडले नाही हे स्पष्ट दिसत होते चेहऱ्यावर. मग तो तिच्या समोर येऊन बसला.

" काय झाले ? रागावलात ? कान पकडून सॉरी. गेलेल्या गोष्टींचा विचार करण्याची खरे तर मलाही सवय नाही पण त्या आठवणींना विझवणे अजून तरी शक्य झाले नाही. पण यापुढे एखादी चांगली नजरेत आली तर तिला नजरेआड होऊ देणार नाही.पण ती एखादी कधी येईल समोर हे त्या परमेश्वरालाच माहित. बघू.पण तोपर्यंत आपण तुमच्या लव्ह स्टोरीवर लक्ष केंद्रित करू. त्या तुमच्या मिस्टर कॅलिफोर्नियाला या खेपेला सर्व सांगून टाका म्हणजे मुंबईला येण्याचे उत्तम कारण मिळेल आम्हांला. By The way , बोलवाल ना आम्हाला लग्नाला ?"

" अरे व्वा ! हा काय प्रश्न झाला ? अर्थात. निघताना तुम्हाला भारतातला फोन नंबर आणि पत्ता देईल. आणि लग्नापर्यंत काही वाट पाहण्याची गरज नाहीय. तुम्ही कधीही येऊ शकता. तुमच्या घरी पुण्याला तर येतच असाल ना तर तेव्हा आलात कि एक फेरी मुंबईला होऊ द्या. "

"हो . नक्की. पण आपल्या मनातले सांगितल्यावर सर्व मनासारखे होत असताना लग्नाचा बार उडवण्यासाठी तुमच्याकडून वेळ घालवू नका."

निहालने पुन्हा आठवण करून दिली आणि ती विचारात पडली.

"म्हणजे "

"अहो म्हणजे आयुष्य फार unpredictable असते. कोणत्या क्षणी काय होईल सांगता येत नाही ."

"अरे, तुम्हाला अजून शंका आहे ? त्याला मी आवडतेच ... मलाही तो आवडतो... घरच्यांचा म्हणावं इतकं टेन्शन वाटत नाही. मग ... "

" काही नाही. पण जीवनाबद्दल आणि कोणत्याही जीवाबरोबर खेळू नका फक्त इतकेच सांगायचे होते. चला, रात्र खूप झाली आहे. निघायला हवे "

निहाल उठला. आणि दोन पावले पुढे चालू लागला. निर्वीला ते थोडे वेगळे वाटले पण या गोष्टीचे कारण विचारण्याइतकेही त्याचे आचरण विचित्र नव्हते. ती पण उठली आणि चालत जात त्याला गाठले. दोघे पुढे एकमेकांचा निरोप घेऊन आपापल्या जागी गेले. आज शेवटची ती त्या गुलबक्षी रंगात पुन्हा विसावली.

पहाट झाली. निर्वी फार आनंदात होती. काल तिच्या सातासमुद्रापलीकडच्या मित्राने काहीतरी तिच्या कानात सांगितले आणि ते मधुर शब्द अजूनही तिच्या कानांत रुंजी घालत होते. तीला तो आनंद शेअर करायचा होता.म्हणून अगदी ५ वाजल्यापासून ती ८ वाजण्याची वाट पाहत बसली होती. पावणेआठलाच सर्व तयारीनिशी ती खाली उतरली. आमिराने तिचे स्वागत केले. तिने ते स्वीकारले आणि ती त्याची वाट पाहत समोरच बसून राहिली. आठ वाजून पंधरा मिनिटे होऊन गेली तरी साहेबांचा पत्ता नाही तसे तिने त्याबद्दल विचारणा केली तेव्हा समजली निहालच्या आईची तब्येत ठीक नाही म्हणून आईला डॉक्टरकडे दाखवून तो आज जरा उशिरा येणार होता.तिला वाईट वाटले पण करणार काय ? आता वाट पाहण्यापलीकडे पर्याय नव्हता.मनातल्या मनात वाटत होते कि आता उद्यापासून तिची प्रत्येक गोष्ट ऐकून त्यावर आपले मत व्यक्त करणारा सोबत असणार नाही. तेव्हा ती सवय व्हायला हवी आता. पण आज तरी असायला हवा होता ना ? सर्व ठीक असेल ना ? हो हो येईल तो इतक्यात , ती तिच्या मनाचीच समजूत काढत राहिली. पण घड्याळाचा काटा १० वर गेला तरी त्याची येण्याची चिन्हे दिसत नव्हती. अर्धा तास असाच प्रतीक्षेत गेला. घड्याळाच्या पुढे सरकणाऱ्या काट्यासोबत तिची अस्वस्थता वाढत होती. तिने त्याला पुन्हा एकदा शेवटचा फोन करून पाहिला पण व्यर्थ ! त्याने तोही कॉल मिस केला. रेहमान आता हॉटेलमध्ये येऊन पोहोचला होता. आता निघावेच लागेल. तिने अत्यंत जड अंतःकरणाने सामान बाहेर काढले. जाण्यापूर्वी आमिराचा निरोप घेतला आणि सोबत त्याच्यासाठी तिचा भारतातला नंबर आणि पत्ता द्यायला निर्वी विसरली नाही.सर्व सामान गाडीत पोहोचले.पाठोपाठ तीही पोहोचली. गाडी सुरु झाली आणि काही क्षणांत त्या सुंदर जागेचा तिच्या शरीराने निरोप घेतला पण मन मात्र अजून तिथेच त्या बेटावर भिरभिरत राहिले अगदी भारतातल्या विमानतळात पोहोचेपर्यंत...

सर्व सामान संकलित करून निर्वी बाहेर आली. तिच्या नावाची हाक ऐकू आली आणि ती त्या हाकेकडे धावत गेली. तिचा दादा तिला न्यायला आला होता. एक छोटीशी गळाभेट झाली, तिच्या सर्व बॅगा कारमध्ये ठेवल्या गेल्या आणि पाठोपाठ तीसुद्धा आत आली. AC सुरु असल्याने सर्व  बंदिस्त आणि त्यामुळे आजूबाजूचा कोलाहल एकाएकी शांत झाला. दादाने गाडीचा पहिला गियर टाकला आणि ती गाडी रस्त्यावरच्या गर्दीतून वाट काढत पुढे जाऊ लागली.निर्वी मात्र अजूनही शांतच होती आजूबाजूचा परिसर पाहत . 

" तर मग कशी झाली आमच्या निरूची दुबई ट्रिप ?"

"दादा , ट्रिप नव्हती ती. ट्रैनिंग होते. पण छान झाले सर्व. खूप सुंदर देश आहे. आणि तुला माहित आहे ,तिथे खूप सारे भारतीय आहेत?मलाही असेच खूप चांगले मित्र मिळाले तिथे. (ती पुन्हा हरवून गेली पण लगेचच भानावरसुद्धा आली )खूप मस्त आहे सर्वच ... तू पण जा एकदा वहिनीला घेऊन "

" नको बाबा . तुझी वाहिनी नको. करायला जाऊ पिकनिक आणि भलतेच होऊन जायचे. "

दादा अगदी जोरजोरात हसू लागतो. 

" दादा ,तू का रे तिला नेहमी असे बोलत असतोस ? "

" अगं, ३ वर्षे ६ महिने संसार झालाय आमचा. तिला पूर्ण ओळखतो मी."

निर्वी काहीच बोलली नाही... अगदी शांत. 

" पण ते काही असले तरी माझी सरिता स्वभावाने चांगली आहे.

"दादा , मी पण तर तेच म्हणते ना रे ."

" हो पण ती काही गोष्टींमध्ये फार dangerous ... त्यामुळे जरा सांभाळून राहावे लागते ... कसा संसार करतो मी तिंच्यासोबत हे मात्र माझे मलाच माहित.तुला काय कळणार बिचाऱ्या तुझ्या दादाचे दुःख... "

तो पुन्हा कित्तीतरी मोठ्याने हसतो आणि यावेळी निर्वीदेखील त्यात सामील झाली.वहिनी या विषयावर त्यांच्यात नेहमीच थट्टा मस्करी चालायची.सुमन वहिनी खरंच मनाने चांगली असल्याने ती कधी यांचे बोलणे मनाला लावूनही घेत नसे. इकडच्या तिकडच्या कितीतरी गप्पा सुरु असताना तिच्या कॅलिफोर्नियातील मित्राचाही उल्लेख होतो. हे सर्व एकाच शाळेत असल्यामुळे दादा त्याला बऱ्यापैकी ओळखत होता. 

" अरे व्वा ! अमेरिकेत असतो तर तो आता ? छान. तुला माहित आहे , निरू ? सार्थक गेला आणि आमची टीम फुटबाँलमध्ये हरायला लागली होती. खूप चांगला मुलगा होता तो. काय गं , आता पुन्हा कधी येईल तो ? यावेळी मीपण भेटेन म्हणतो . खूप वर्षे झाली त्याला पाहून. "

निर्वी काहीच बोलली नाही. नुसतीच गालात हसली. काहीतरी स्वतःशीच पुटपुटली.अर्थात ते स्पष्टपणे दादाच्या कानांवर गेले नाही. 

" काय म्हणालीस ?अगं हसतेस काय नुसती ? सांग ना कधी येईल ? मला ना असे जाणवतेय निरू कि काहीतरी बिनसलंय तुझं. काय झाले ?"

" दादा, कुठे काय ? किती प्रश्न ? काही नाही झाले. खरंच."

"  आम्हाला नाही पटत.गाडीत बसल्यापासून पाहतोय, हरवली आहेस तू कुठेतरी. घरी पण अशीच राहिलीस तर माझ्यापेक्षा हजार प्रश्न अधिक असतील. म्हणून म्हणतो मला सांग पटपट. आणि आता तू जोपर्यंत काही सांगणार नाहीस तोपर्यंत ही गाडी पुढे जाणे शक्य नाही."

" दादा , काही काय. तू सुरु कर बरे पटकन. आई वाट पाहत असणार ."

"अजिबात नाही "

दादा हट्टच करून बसला. निर्वीलाही खरेतर दादाला सर्व सांगायचे होते. तिने हिम्मत एकवटली. आणि हॉटेलमधले त्याने केलेले प्रोपोज , विमानतळावरची भेट , चॅटिंग ... तिच्या मनातल्या त्याच्याविषयीच्या भावना ... सर्व सर्व दादासमोर सांगून मोकळी झाली ती. दादाला काय वाटत असेल हे तिला आता लवकरात लवकर जाणायचे होते. पण त्याच्या चेहऱ्यावरून त्याबद्दलचा कोणताच अंदाज बांधता येत नव्हता. आणि इतक्या वेळापासून बोलणारा तो एकाएकी शांत झाला. एकवार तिच्यावर नजर टाकली आणि पुढच्याच क्षणी " चला आता निघायला हवे. घरी वाट पाहत असणार" म्हणत त्याने गाडी सुरु केली. तसा तिचा चेहरा अधिक गंभीर झाला. निर्वी पुन्हा पुन्हा स्वतःची प्रामाणिक , स्वच्छ बाजू मांडण्याचा प्रयत्न करत राहिली,... त्याला प्रतिसाद नाही म्हणून विषय बदलून काही बोलण्याचा प्रयत्न सुरु राहिला तिचा. पण छे ! दादा काहीच बोलत नाही. ते पाहून शेवटी तीच शांत झाली. मनातल्या मनात याला का सांगितले याचा पश्चाताप होत होता तिला. तिला मनोमन वाटले होते कि दादा साथ देईल तिची, तिला तो तरी समजून घेईल, पण तिचा हा अंदाज चुकला होता. असे कसे होऊ शकते यावर अजूनही तिचा विश्वास बसत नव्हता. हे त्याला आवडले नाही असे आता तरी तिला जाणवत होते. पण का ते मात्र तिला कळत नव्हते. आता हा करेल ? घरी सांगेल का ? घरी सर्व काय म्हणतील ? मोठे भांडणच होईल . आई तर रडायलाच लागेल....कुणाला माझी बाजू पटणार का ?... मी घाई केली का ?... अजून तर सार्थकलासुद्धा काही माहित नाही... काय केले मी हे ?... ती अशा कितीतरी विचारांनी घेरली गेली होती. वरून शांत दिसत असली तरी मनातल्या मनात खूप सैरभैर झाली होती ती...आणि तेव्हा त्या क्षणाला तिला तिच्याही नकळत तिचा तो नवा मित्र आठवून गेला. तो असा न भेटताच कुठेतरी हरवून गेला असे तिला सारखे जाणवत राहिले. निहालच्या मतांची ,मदतीची तिला सवयच झाली होती आता जणू... ती स्वतःलाच विचारत होती कि त्याने असे दादाला लगेच सांगण्याचा सल्ला दिला असता ?एक मन म्हणत होते ... हो. कारण निहाल नेहमीच म्हणायचा कि अशा गोष्टींसाठी वेळ घालवायचा नसतो.... पण आता चुकले का माझे... 

निर्वी विचारांतून बाहेर आली आणि एका वेगळ्या आशेने दादाकडे पाहत होती. तो तल्लीन होता गाडी चालवण्यात. आता हायवे लागला होता अवघ्या काही मिनिटांवर घर होते. तिने कशीबशी पुन्हा हाक मारली , 

"दादा ... "

यावेळी त्याचा हुंकार कानांवर आला आणि तिला थोडे बळ आले. पण ती काही बोलणार त्यापूर्वी त्यानेच तिच्यासमोर प्रश्न टाकला . 

"ही गोष्ट आणखी कोणाला माहित आहे ?"

" दादा , कुणालाच नाही. अगदी खरे ."

" गुड. पण मग आता सांगायची. आजच घरी सांगूया आपण."निर्वी चक्रावलीच ते ऐकून. 

" नको नको... आज का ? इतक्या लवकर नको "

" अगं का म्हणजे? इतकी छान बातमी सांगितली आहेस तू. आणि अशा गोष्टींसाठी वेळ घालवायचा नसतो.लगेच कुठे  आपण. घरच्यांनाही  दृष्टीने  घेऊ दे की . पण त्यांना हे माहित हवे.त्यांच्यापासून हे असे लपवून ठेवणे मला पटत नाह. मी आज बाबांशी बोलून घेईन. मी समजावेंन त्यांना. मला खात्री आहे तेही मान्य करतील. कारण मुळात सार्थक खूप चांगला मुलगा आहे.ते घरही चांगले आहे .आणि विशेष म्हणजे आपण ओळखतो त्यांना. मला तर खूप आवडेल जर असे खरोखर भविष्यात घडून आले तर. "

हे ऐकले आणि निर्वीचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. तिने त्याही अवस्थेत आनंदाने तिच्या भावाला मिठी मारली. आणि लगेचच ती सावरली. 

" दादा , पण आता तू काही सांगू नकोस रे घरी."

"अगं , पण मी २ दिवसांनी परगावी जाईल तो थेट २ महिन्यांनी परत येईल म्हणून म्हणत होतो."

" हो दादा , मान्य आहे रे. पण माझा होकार अजून त्यालाही माहित नाही. तो पुढच्या महिन्यात येईल तेव्हा मी सांगणार आहे सर्व त्याला आणि मग त्यानंतर तू आलास कि पुढचे बघू. कारण जर आत्ताच सांगितले तर तुला माहित आहे ना आपल्या घरी कसे आहेत ते ... "

" हो बरोबर बोलतेस तू. याना सांगितले आणि मान्य असेल तर बाबा उद्याच जाऊन पोहोचतील त्यांच्याकडे.... तशीही त्यांना घाईच लागली आहे आता."

"काय... ???"

"काही नाही . तू सोड ते. मग मी आल्यावरच बघू आपण. तोपर्यंत तू याबाबत सांगू नकोस कुणाला. आणि खास करून तुझ्या वहिनीला. समजले ना ?

दादाने अगदी सहज विषय दुसरीकडे वळवला. निर्वी मात्र फार खुश होती. त्यानंतर तिने घर येईपर्यंत स्वतःला जागेपणच्या स्वप्नांच्या दुलईत सामावून घेतलं. 

घरात पाऊल टाकले आणि इतक्या वेळापासून शांत असलेले घर एकदम भरल्यासारखे वाटू लागले. आईने तिच्या आवडीच्या पुरणपोळीने तिचे स्वागत केले तर बाबांनी प्रवासातील चौकश्यांनी. वहिनीच्या प्रश्नांना तर तासभर उलटून गेला तरी पूर्णविराम लागत नव्हता. एव्हाना बरीच रात्र झाली होती. सकाळपासूनच्या मानसिक आणि शारिरीक उलाढालींमुळे तिचा जीव पार थकून गेला होता. ते आईच्या लक्षात आले आणि तिने साऱ्यांना झोपण्याचा इशारा केला. 

निर्वी झोपण्यासाठी गेली आणि अगदी क्षणभरासाठी तिला तिची मऊशार गुलबक्षी, गेले कित्येक दिवसांपासून असलेली सोबत आठवली ... पण अगदी क्षणभरासाठी. कारण आता ती जगातल्या सर्वात मौल्यवान कुशीत विसावलेली होती. ते जाणवले तशी तिने आईला घट्ट मिठी मारली. त्या उबदार स्पर्शाने तिला लगेच झोप आली आणि हळूच ती त्याच स्वप्नांच्या दुनियेत शिरली. दादाच्या संमतीने ही स्वप्नांची दुनिया आता अधिक उजळली होती. पण त्या प्रकाशात कितीतरी सावल्या तिला दिसत होत्या काही ओळखीच्या ... काही अनोळखी... आणि काही ओळखीच्या असूनही अनोळखी वाटणाऱ्या... 

- रुपाली ठोंबरे.

 (भाग ७ वाचण्यासाठी )